บทที่ 50 ถูกฝันร้ายเล่นงาน
วาเซียตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด “ไอ้งูเหม็น กินอะไรดูน่าเกลียดชะมัด!”
หลังจากกินเสร็จ มอร์ต้าก็เปลี่ยนกลับเป็นร่างมนุษย์เช็ดปากอย่างสง่างาม แล้วยังล้างจานให้เรียบร้อย
บนขอบหน้าต่างมีดอกกุหลาบที่เหลือจากเมื่อวาน บางดอกบังเอิญโดนแสงจันทร์ส่องจนบานแล้ว
หนิงหนิงถือดอกไม้ไว้ แล้วเดินออกไปเคาะประตูห้องของหนิงเหนียน
หนิงเหนียนเปิดประตู เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จผมยังเปียกอยู่ เสื้อเปลี่ยนเป็นเชิ้ตสีขาวมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ติดตัว
หนิงหนิงยื่นช่อดอกกุหลาบที่ยังไม่บานให้กับเขา
หนิงเหนียนรับมันไปอย่างมึนงง
“นายมีแจกันไหม?” หนิงหนิงถาม
หนิงเหนียนส่ายหน้า เขายังคงดูมึนงงอยู่
“งั้นรอแป๊บนึง”
หนิงหนิงเดินลงบันไดไป เธอเดินไปขอแจกันดอกไม้จากทีมงานรายการอีกใบ
เว่ยฉือให้เธอเลือกได้ตามใจชอบ ในเรือนดอกไม้มีแจกันแบบนี้เยอะแยะ
หนิงหนิงเลือกแจกันสีขาวใบหนึ่ง เมื่อกลับมาหนิงเหนียนยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู ไม่ได้ขยับไปไหน
หนิงหนิงยื่นแจกันให้เขา “เอาดอกไม้ใส่ในแจกัน แล้ววางไว้ใต้แสงจันทร์”
จินซุ่ยที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวเผ็ดพร้อมดูไลฟ์สตรีมอยู่ สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย
ทำไมคำพูดนี้ถึงได้คุ้นหูจังนะ
“เข้าไปเถอะ”
หนิงหนิงโบกมือให้หนิงเหนียน แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง
หนิงเหนียนอุ้มแจกันและดอกกุหลาบยืนอยู่ที่หน้าประตูสักครู่ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง
เขาเติมน้ำในแจกัน ดอกไม้ถูกตัดแต่งมาแล้วเขาค่อย ๆ จั
