“เอาล่ะ สนใจทางนี้หน่อยทุกคน!”
เสียงดังลั่นฉุดโซอี้ให้หลุดออกจากภวังค์ เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและนั่งตัวตรง สายตาจับจ้องไปยังหัวหน้าแผนกที่โผล่มาในสภาพกระเซอะกระเซิงและง่วงงุน เขากำลังเกาตอหนวดเคราเป็นหย่อมบนใบหน้าอย่างเลื่อนลอย
มืออีกข้างหนึ่งของเขาถือเอกสารหลายแผ่นโบกไปมา
“ทางนี้เพิ่งได้รับรายงานเรื่องเกตมา ผมเชื่อว่าพวกคุณส่วนใหญ่คงรู้อยู่แล้วว่าผมพูดถึงเกตไหน มันเป็นเกตแรงก์ < C > เพราะงั้นมันไม่ได้ใหญ่อะไรมากหรอกนะ ผมอยากได้ใครสักคนที่อยู่ลำดับชั้นที่สามหรือสี่มานำทีมเกตนี้”
จากนั้นหัวหน้าแผนกก็มองเอกสาร
เขาเดาะลิ้นพลางพึมพำออกมา ‘ไคล์… หมอนั่นไม่อยู่แฮะ จะโยนงานน่ารำคาญนี่ให้เขาก็ไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างนั้น…’
หัวหน้าแผนกยกศีรษะขึ้นและสบสายตาเข้ากับโซอี้พอดี เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจมวูบ มองเห็นอนาคตเลยว่าเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไร
“โซอี้!”
เขาแย้มยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มน่ารังเกียจแบบที่โซอี้เคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน
น่ารังเกียจจนไม่อาจคุ้นชินกับมันได้
“ไม่ค่ะ”
“เธอยังไม่รู้เลยนะว่าฉันจะขออะไร”
“…รู้สิคะ”
ก็คุณดันแสดงออกนอกหน้าชัดเจนซะขนาดนั้น
“ฉันไม่มีเวลาไปเลี้ยงเด็กในปฏิบัติการหรอกนะคะ ตอนนี้ฉันพยายามเก็บเศษผลึกเพื่อเลื่อนลำดับชั้นอยู่”
“เธอขาดอะไรบ้างล
