ินานักนะ?”
มีความคิดแบบศักดินามากกว่าคนที่เติบโตมาในระบอบกษัตริย์และระบบทาสเสียอีก
วาเซียเห็นด้วย “ใช่เลย”
หนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัว พูดโต้ตอบกันไปมา
เสียงของหนิงหนิงไม่ดังนัก แต่คนอื่น ๆ ต่างเงียบลง
“มีอะไรเหรอคะ? ถึงตาฉันแล้วเหรอ?” หนิงหนิงถาม เธอไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิด ทำไมทุกคนถึงได้มองมาที่เธอ
เจียงฉือซิงต้องใช้เวลาครู่หนึ่งในการทำความเข้าใจความหมายของคำว่า
‘ศักดินา’ ที่หนิงหนิงพูดถึง
“เธอตั้งใจพูดแบบนี้ใช่ไหม?” เขาทนไม่ไหวจึงถามออกมา
“ไม่ใช่นะ ฉันแค่รู้สึกว่าความคิดที่ว่าชนชั้นสูงทำอะไรก็ถูกต้อง และคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นนั้นมันเป็นความคิดแบบศักดินามาก ๆ” หนิงหนิงตอบ
เจียงฉือซิงกำลังจะอ้าปากพูดแต่ก็เงียบไป
“ประเทศของเราเป็นประเทศสังคมนิยมทุกคนเท่าเทียมกัน ความคิดแบบนี้ไม่ดี ไม่ควรส่งเสริมค่านิยมแบบนี้ค่ะ” หนิงหนิงพูดอย่างจริงจัง
เหล่าเจินกั่วที่กำลังจะด่าต่างหยุดพิมพ์ข้อความทันที
ให้ตายสิ แบบนี้จะให้พวกเธอโต้กลับยังไงล่ะ
หนิงหนิงได้ปิดฉากการโต้เถียงนี้ลง ก่อนที่มันจะทันได้เริ่มต้นเสียอีก
