แต่ก็มีข้อเสียที่เห็นได้ชัดภายนอกดูน่ากลัวเกินไป โดยเฉพาะคนรวยที่มักจะเคร่งเรื่องฮวงจุ้ยส่วนใหญ่จึงไม่มีใครอยากซื้อ
หนิงหนิงตอบ “เพราะว่าคฤหาสน์หลังนั้นมีผีสิงน่ะ”
หนิงหนิงอธิบายว่า เธอเห็นประกาศขายบ้านจึงไปจัดการผี ทั้งเธอและวาเซียต่างพอใจจึงตัดสินใจซื้อ
คนอื่น ๆ เข้าใจว่าเพราะเป็นบ้านผีสิงเลยขายถูก ตระกูลจินรีบขายทิ้งหนิงหนิงรับซื้อไว้เท่ากับเป็นเหยื่อรายต่อไป
หนิงเหนียนถามด้วยสีหน้าที่หม่นลง “บ้านผีสิงเหรอ?”
หนิงหนิงตอบอย่างใจเย็น “ไม่มีแล้ว ฉันแจ้งตำรวจผีถูกจับไปหมดแล้วด้วย”
เจียงฉือซิงรีบถาม “ตำรวจที่เธอพูดถึง คงไม่ใช่หน่วยสืบสวนพิเศษหรอกนะ?”
หนิงหนิงพยักหน้า
เจียงฉือซิงมีจี้หยกสีเขียวแขวนอยู่ที่คอ เขารีบถอดมันออกมาแล้วชี้ไปที่หนิงหนิง
เจียงเจินถามอย่างกังวล “เกิดอะไรขึ้น?”
จี้หยกสีเขียวมรกตใสสะอาดไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ
เจียงฉือซิงเก็บจี้หยกกลับไป “ไม่มีอะไร ผมแค่กลัวว่าเธอจะพาผีจากคฤหาสน์ออกมาด้วย”
หนิงหนิงพูดซ้ำ “ผีถูกจับไปหมดแล้ว”
เจียงฉือซิงพูด “ฉันแนะนำว่า หลังจากเธอได้รับค่าตอบแทนจากรายการแล้ว ให้เอาไปจ่ายค่าผ่อนคฤหาสน์แล้วค่อยไปจ้างสำนักเซียนมาดูคฤหาสน์ให้ดี ๆ จับผีทั้งหมดออกไป”
หนิงหนิงพูดซ้ำอีกครั้ง “ฉันแจ้งตำรวจแล้ว ผีถูกจับไปแล้วไง”
เจียงเจินเตือนเจียงฉือซิง “ช่างเถอะ อย่าไปสนใจเธอเลย”
เจียงฉือซิงหัวเราะอย่างขัดใจ “อืม ผมไม่เตือนเธอแล้ว”
[ตายไปซะได้ก็ดี]
[ฮ่า ๆ ๆ
