คุณให้หนักเลย!]
[จ้าวเฉิงหยวน : บอกรหัสผ่านใหม่มาให้ฉันเดี๋ยวนี้]
[จ้าวเฉิงหยวน : ไปไหนแล้ว? ตายแล้วหรือไง?]
[จ้าวเฉิงหยวน : รับสายสิ หูหนวกหรือไง?]
[หนิงหนิงตอบกลับด้วยข้อความเสียง]
จ้าวเฉิงหยวนกัดฟันกรอด
ไม่รับโทรศัพท์ แต่กลับกล้าตอบข้อความ
ไม่ได้ด่าเธอมาพักใหญ่แล้ว คงจะเริ่มมีความกล้าขึ้นมา
ช่างน่ารำคาญจริง ๆ
เขากดเปิดดู
ฟังจนจบ แต่ไม่มีเสียงอะไรเลย แปลกจังนี่เธอกำลังเล่นตลกกับเขาอยู่หรือไง
หนิงหนิงคงไม่กล้าหรอก
เขาเอาหูแนบกับหูฟัง
ทันใดนั้น
มีเสียงแมวร้องดังลั่นแทรกเข้ามาในหูของเขา ทำให้หูแทบจะฉีกขาดด้วยความเจ็บปวด
จ้าวเฉิงหยวนสลัดมือถือทิ้งทันที
โทรศัพท์มือถือลอยผ่านหมอที่มาตรวจอาการของเขาพอดี
โทรศัพท์กระแทกกับผนัง หน้าจอแตกกระจาย
หมอตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“คุณทำอะไรของคุณน่ะ?”
สำหรับจ้าวเฉิงหยวน ทั้งหมอและพยาบาลที่ดูแลเขาต่างก็ไม่ชอบเขาเลย
พวกเขาเป็นหมอไม่ใช่พนักงานบริการ ที่ต้องคอยรับใช้ให้เขาสั่งการอย่างเย่อหยิ่ง
หมอสังเกตเห็นว่าสีหน้าของจ้าวเฉิงหยวนดูผิดปกติ มันซีดเกินไป
“เป็นอะไรไปรึเปล่า?”
จ้าวเฉิงหยวนกุมศีรษะ เสียงนั้นไม่ได้หายไปไหนมันยังคงดังก้องอยู่ในสมองของเขา
ราวกับแมวตัวหนึ่งกำลังร้องกรีดด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับใช้อุ้งเล็บข่วนเนื้อในสมองของเขาไปด้วย
เขายังมองเห็นดวงตาแมวสีเขียวมรกตคู่หนึ่ง
จ้าวเฉิงหยวนกลอกตาขึ้นบน ก่อนจะหมดสติไปด้วยความเจ็บปวด
ที่คฤหาสน์กุหลา
