บทที่ 22 ถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก
ซานอู่ยิ้มเยอะ “ยังไง กลัวแล้วเหรอ?”
หนิงหนิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ไม่นะ ว่าแต่…จ้าวฉี่หมิงคือใครล่ะ?”
ซานอู่ชะงักไปอีกครั้ง
“เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้ใช่ไหม? เธอจะไม่รู้จักจ้าวฉี่หมิงได้ยังไง?”
หนิงหนิงตอบเสียงเรียบ “เขาเป็นใคร ฉันจำเป็นต้องรู้จักด้วยเหรอ?”
ถังถังเกือบจะหลุดขำออกมา
เธอมั่นใจว่าหนิงหนิงไม่รู้จักจริง ๆ ว่าจ้าวฉี่หมิงเป็นใคร
ก็นั่นแหละคนที่ไม่รู้เรื่องอะไร พูดอะไรออกมาก็ดูเหมือนกำลังท้าทายไปหมด
จริง ๆ ด้วย ในหูของซานอู่คำพูดนั้นกลายเป็นการท้าทายไปเสียสนิท
เขาจ้องหนิงหนิงด้วยความโกรธ
หนิงหนิงงุนงงสงสัยทำไมเขาถึงโกรธขึ้นมา “ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จักเขาจริง ๆ เขาเก่งมากเหรอ เป็นคนดังเหรอ มีหนังสือเล่มไหนบ้างที่บันทึกเรื่องราวของเขาเอาไว้ บอกชื่อหนังสือมาสิถ้าฉันว่างจะไปหามาอ่านดู”
จินซุ่ยหลุดขำพรืด
เธอกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่จริง ๆ
ฮ่า ๆ ๆ ๆ
คำพูดที่ประชดประชันที่สุด พูดออกมาด้วยสีหน้าที่ไร้เดียงสาที่สุด
ซานอู่หันไปกัดฟันกรอด แล้วถลึงตาใส่จินซุ่ย
จินสุ่ยเหลือบตามองเขาอย่างดูถูก
กล้าดียังไง!
คนพวกนี้คิดจะแข็งข้อกันหมดแล้ว!
ตั้งแต่ซานอู่กลายเป็นหุ่นเชิดของตระกูลจ้าว คนธรรมดาที่เห็นเขาต่างก็กลัวจนร้องไห้โวยวายและพร้อมใจกันคุกเข่าคำนับเขา
แม้แต่คนรวยเหล่านั้น เมื่อเจอเขาก็ต้องสุภาพอ่อนน้อม
ในบรรดาผี เขาก็จัดว่าเป็นผีชั้นสูง
ตอนที่มีชีวิตอยู่กลับไม่มีใครส
