บทที่ 13 ฉันมาที่นี่เพราะคิดว่าน้องชายที่คุณพูดถึงคือหนิงเหนียน
สถานีโทรทัศน์สตรอเบอร์รี่ตั้งอยู่ที่จัตุรัส
จอภาพขนาดใหญ่บนจัตุรัสกำลังฉายรายการประกวดร้องเพลงของสถานีช่องสตรอเบอร์รี่
ภายนอกตึกสถานีโทรทัศน์มีดาราเข้ามาถ่ายรายการตลอดทั้งปี จึงมักมีแฟนคลับมาดักรออยู่ที่นี่เสมอ
เมื่อหนิงหนิงลงจากรถ เหล่าแฟนคลับที่ดักรออยู่ก็สังเกตเห็นเธอทันที
แม้จะปิดบังตัวเองอย่างมิดชิด แต่ด้วยบุคลิกที่โดดเด่นแม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็สามารถมองเห็นเธอได้ในทันที
พวกเขาพูดกันต่อว่า ทำไมต้องปิดบังตัวเองขนาดนี้ด้วย ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ดารา
แฟนคลับพยายามนึกกันอยู่นานแต่ก็นึกไม่ออกว่าเธอเป็นใคร
พวกเขาลองนึกชื่อดาราผู้หญิงที่รู้จักทั้งหมด แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี
“คงไม่ใช่คนดังหรอก ดูสิ เธอนั่งแท็กซี่มา”
“แต่ถึงจะใส่หน้ากากอนามัย ก็ยังดูสวยมากเลยนะ”
“พวกเราจะลองเดิมพันกันก่อนไหม”
มีนักเรียนหญิงหลายคนที่กล้าหาญ เดินเข้าไปขวางหน้าหนิงหนิงไว้
“พี่สาวคะ ขอลายเซ็นหน่อยค่ะ”
ยังไงพวกเธอก็ไม่ได้เสียอะไร
หนิงหนิงเงยหน้าขึ้นมอง
ดวงตาคู่นั้นที่เหมือนดอกท้อบาน เมื่อได้เห็นแล้วก็ไม่อาจลืมเลือนได้
หญิงสาวเสียงสั่นเครือ “เจียงหนิง?”
เพื่อนของเธอโต้แย้ง “เจียงหนิงอะไรกัน เธอมันก็แค่ของปลอม!”
หญิงสาวอารมณ์พลุ่งพล่านทันที “แกนี่มันไร้ยางอาย ยังกล้ามาโผล่หน้ามาอีกเหรอ? แกทำแบบนี้คิดว่ามันสมควรกับเจียงเจินไหม?”
เธอยกมือขึ้น ตบลงไปหนึ่
