บทที่ 11 ตระกูลเจียงเป็นคนเลว!
เด็กหนุ่มขดตัวอยู่บนเตียง ห้องยิ่งดูเล็กลงไปอีกเตียงก็เล็กลงตามไปด้วย
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ มือกุมห่มผ้าห่มไว้แน่น ดูเหมือนเขาจะป่วย
จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก
ชายคนหนึ่งจ้องเด็กหนุ่มด้วยสายตาดุร้าย มีเด็กผู้ชายอายุราวสิบกว่าปีโผล่หน้ามาข้าง ๆ เขามีหน้าตาคล้ายชายคนนั้นอยู่บ้าง เด็กผู้ชายคนนั้นชี้ไปที่เด็กหนุ่มบนเตียงแล้วพูดว่า “พ่อครับ เงินนั่นเขาขโมยไปจริง ๆ! ผมเห็นกับตา!”
ชายคนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ กระชากผ้าห่มออกแล้วลากเด็กหนุ่มลงจากเตียง ก่อนจะเตะเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง
เด็กผู้ชายคนนั้นตกใจจนต้องเอามือปิดตา
เด็กหนุ่มขดตัวด้วยความเจ็บปวด เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากเขากัดฟันพูดว่า “ผมไม่ได้ขโมย ลูกชายคุณต่างหากที่เป็นคนเอาไป”
เด็กผู้ชายคนนั้นตะโกนเสียงดัง “นายพูดโกหก นายนั่นแหละที่ขโมย พ่อครับตีเขาต่อเลย!”
ชายคนนั้นเตะซ้ำอีกหลายที เด็กหนุ่มเจ็บจนพูดไม่ออก
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา แล้วบ่นว่า “เสียงเบา ๆ กันหน่อยได้ไหม อย่าให้เสียงดังจนรบกวนการนอนของเจินเจิน”
ในมุมห้อง เด็กผู้ชายคนนั้นยืนแลบลิ้นใส่เด็กหนุ่ม
…
หนิงหนิงเก็บลูกแก้วคริสตัลแล้วอุ้มวาเซียขึ้นมา ตอนนี้เกือบจะตีสามแล้ว ได้เวลานอน
คืนนี้เธอนอนไม่ค่อยหลับ
ครู่หนึ่งเธอฝันถึงเจียงชูเหมย เธอพูดว่า “ฉันรู้ว่าเธอเป็นเด็กดี”
สักพักหนึ่งเธอก็ฝันถึงแม่ของเธอ
หนิงหนิงไม่เคยเห็นหน้าแม่เลย เพราะแม่เสียชีวิต
