องทัพโครงกระดูกเพียงกองเดียว เธอได้ทำลายวังหลวงที่กักขังเธอมาสิบแปดปีจนราบคาบ
เธอใช้มือของตัวเอง ส่งเด็กหนุ่มที่เธอทะนุถนอมดั่งสมบัติล้ำค่า ขึ้นครองบัลลังก์กษัตริย์
สามปีต่อมา เด็กหนุ่มที่เธอรักดั่งสมบัติล้ำค่าคนเดียวกันนี้ก็ใช้มือของเขาเองสังหารเธอ
วาเซียรู้สึกว่าตัวเองแทบหายใจไม่ออก มันดิ้นรนอย่างยากลำบากกว่าจะหลุดออกมาจากอ้อมกอดของหนิงหนิงได้
หนิงหนิงหลับตาแน่น เหงื่อผุดขึ้นมาบนหน้าผาก
อ้า เธอฝันร้ายอีกแล้ว
มันยื่นอุ้งเท้าออกไปแตะหน้าผากของหนิงหนิง
อย่าขมวดคิ้วสิ
แล้วก็เอาหัวถูไถแก้มของหนิงหนิง ลมหายใจของหนิงหนิงจึงค่อย ๆ สงบลง
วาเซียนอนเกยอยู่ข้างหมอนของหนิงหนิง
หนิงหนิงคนโง่ ถ้าไม่มีฉัน เธอจะอยู่ยังไง
เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงหนิงแทบหายใจไม่ออก เธอผลักหน้าวาเซียที่ทับอยู่บนใบหน้าของเธอออก
หลินเค่อเข้ามาตรวจเยี่ยมคนไข้ เธอดูประวัติการรักษาแล้วพูดว่า “อาการดีขึ้นมาก อีกไม่นานก็คงออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ”
หลังจากตรวจเยี่ยมเสร็จ หนิงหนิงเพิ่งจะนอนลงได้ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง
เมื่อถูกปลุกให้ตื่น เธอที่มีรอยคล้ำใต้ตาทั้งสองข้างทำท่าทางไม่ค่อยพอใจนัก
ปกติการนอนหลับเป็นเพียงการพักผ่อน แต่เมื่อคืนหลังจากที่เธอใช้พลังงานไปมาก เธอจำเป็นต้องนอนชดเชยจริง ๆ
ถังถังไม่ได้เจอหนิงหนิงมาเป็นเดือนแล้ว
วันนี้บริษัทติดต่อมาหาเธอ เธอถึงได้รู้ว่าหนิงหนิงเข้าโรงพยาบาล
เธอเดินไปที่ข้างเตียง หนึ่งเด
