บทที่ 2 วาเซียแมวดำตัวน้อย
แมวดำตัวน้อยคาบหนังสือกระโดดขึ้นเตียงคนไข้อย่างคล่องแคล่ว มันเดินไปนั่งข้างหมอน วางหนังสือลงแล้วยื่นอุ้งเท้าออกมาตบหน้าหนิงหนิงเบา ๆ
แมวน้อยเอ่ยปากพูดขึ้นมา “หนิงหนิงตื่นได้แล้ว ฉันเพิ่งเห็นเรื่องน่าสนใจมา”
น้ำเสียงของแมวดำตัวน้อยฟังดูเหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบสี่สิบห้าปี ใสกังวาน และไพเราะ
แต่ทว่า เมื่อเสียงนั้นดังออกมาจากปากของแมวตัวหนึ่ง มันช่างดูประหลาดอยู่สักหน่อย
หนิงหนิงลุกขึ้นนั่งหยิบหนังสือที่แมวดำตัวน้อยนำมาให้
“รวมบทกวีสมัยราชวงศ์ถังสามร้อยบท”
หนังสือค่อนข้างเก่า หน้าปกก็มีคราบสกปรกอยู่บ้าง
แมวดำตัวน้อยบ่นว่า “ฉันหาตั้งนาน ดูสิขนเลอะหมดแล้ว”
หนิงหนิงลูบกำไลข้อมือ หัวงูสีเงินพลันขยับและขยายใหญ่ขึ้น มันอ้าปากแลบลิ้น กลืนหนังสือเล่มนั้นเข้าไปในคำเดียว จากนั้นก็หดเล็กลงกลายเป็นกำไลเหมือนเดิม
เก็บหนังสือไว้ รอดูตอนกลางคืน
“วาเซีย”
แมวดำตัวน้อยตบเบา ๆ ที่ตัวเธอ พูดอย่างจริงจัง “อย่าเรียกฉันว่าวาเซีย เรียกฉันว่าเซียเซียสิ ชื่อนี้ฟังดูเหมือนชื่อแมวตัวน้อยมากกว่า”
หนิงหนิงตอบเรียบ ๆ “นายไม่ใช่แมว นายคือปีศาจ”
วาเซียเอาอุ้งเท้าทั้งสี่ข้างย่ำบนผ้าห่มนุ่ม ๆ “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ฉันเจอเรื่องน่าสนใจระหว่างทางกลับมา
ข่าวดีคือมีอุบัติเหตุรถชน ข่าวร้ายคือมันเกิดใกล้โรงพยาบาลนี่แหละ คนขับที่ประสบอุบัติเหตุถูกส่งมารักษาทันที ไม่มีใครตาย น่าเสียดายจริง ๆ”
หนิงหนิงพยักห
