มาชั้นล่าง ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเจมี่กลายเป็นเด่นชัดทุกสัดส่วน เขาตะเกียดตะกายรอบ ๆ พยายามจะหนีออกไป แต่ก็ถูกเซธหยุดเอาไว้โดยทันที เซธนำเขาไปที่โถงสองซึ่งมีรูปปั้นพระแม่มารีย์ตั้งอยู่
“ไม่นะ นั่นมันทางตัน…”
โซอี้ที่คุ้นเคยกับสถานที่นั้นเอามือกุมหน้า การเข้าไปในโถงสองเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลาสิ้นดี ที่นั่นไม่มีทางออก พูดง่าย ๆ คือพวกเขาถูกกักขังเสมือนหนูในกรง
และเธอไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนี้
— สคริปต์โง่ ๆ แบบนี้มันอะไรกันเนี่ย?
— นี่มัน… โคตรโง่เลย พวกเขาน่าจะออกไปตั้งแต่ตอนที่ยังมีโอกาส
— ห่วยแตกชิบหาย
ทุกคนต่างสาปส่งเซธ ผู้ดูเหมือนไม่รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งเขาหันกลับไปแล้วเคาะรูปปั้น
ตอนนั้นเองคือจังหวะที่ทุกคนได้ยินมัน
ข้อความในช่องแชตหยุดลง ส่วนโซอี้ ไคล์ และคนอื่น ๆ เอนตัวเข้าใกล้หน้าจอมากขึ้น
ก่อนที่จะทันรู้ตัว ใจของพวกเขาก็จดจ่ออยู่กับสตรีมไปเสียแล้ว
“เข้าไป!”
เมื่อรูปปั้นถูกขยับออกจนเผยให้เห็นประตูกล สีหน้าของโซอี้เปลี่ยนไปมากที่สุด มากกว่าของคนอื่น ๆ
‘นี่…’
เธอเริ่มตระหนักได้ว่ามันอาจจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งในแผนหลอกของเจมี่ นี่มันคือของจริง
ความคิดนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อพวกเขาเห็นประตูกลปิดลง ความมืดมิดกลืนกินกล้อง เสียงหายใจหอบถี่ดังสะท้อนออ
