บทที่ 231 ความชั่วถูกเปิดโปง คนจนตรอกดิ้นสุดชีวิต
ผู้ดูแลเผลอยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงโดยสัญชาตญาณ ความตื่นตระหนกแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่า… เมื่อครู่นี้เธอกำลังอัดวิดีโอค้างไว้
และที่สำคัญคือเธอยังไม่ได้กดปิดมัน!
เธอพยายามแอบลบคลิปทิ้งในทันที ทว่าซูจิ่นอวี้ที่ลอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “โอ้? ยังคิดจะทำลายหลักฐานอีกเหรอ?” พร้อมกันนั้นวิญญาณสาวก็เอื้อมมือไปคว้าตรึงนิ้วมือของผู้ดูแลคนนั้นไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน
เฉินเจียคังเมื่อเห็นท่าทีพิรุธจึงตัดสินใจเด็ดขาด เขาพูดเสียงเข้ม “พี่หลี่ขอดูโทรศัพท์หน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”
นิ้วชี้ของเธอสั่นเทาไม่หยุด ยิ่งหวาดวิตกเหงื่อก็ยิ่งออกจนมือลื่นไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดนิ้วมือถึงได้แข็งค้างราวกับเป็นตะคริว
จะเปิดอัลบั้มรูปอย่างไรก็เปิดไม่ออก แววตาของเธอเริ่มฉายร่องรอยความลนลาน “เอ่อ… คือว่า… อาจจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ค่ะ ปกติฉันชอบถ่ายเซลฟี่เล่น…”
ซู่เป่าเอียงคอถามด้วยความสงสัย “ก็แค่ถ่ายรูปตัวเองไม่ใช่เหรอคะ ไม่สะดวกตรงไหน หรือว่าคุณป้าถ่ายรูปตอนที่… ไม่ใส่เสื้อผ้าเอาไว้เหรอคะ?”
ทุกคนนั้นถึงกับเงียบกริบ
เด็กน้อยพูดตรงเกินไปจนผู้ใหญ่ตั้งตัวไม่ติดจริง ๆ
ทว่าพี่เลี้ยงกลับรีบฉวยโอกาสไหลตามน้ำทันที เธอแสร้งทำทีเป็นเอียงอายพลางตอบเสียงอ่อย “ก็… ก็ประมาณนั้นแหละค่ะ…”
ใบหน้าของซู่เป่าเคร่งขรึมล
