รับการฝังเข็มอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่คุณนายซูรู้สึกว่าการฝังเข็มในครั้งนี้มันช่างเจ็บปวดรวดร้าวเสียยิ่งกว่าคราวแล้ว แต่เมื่อซู่เป่ายืนยันด้วยเสียงใสว่านี่เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก เธอจึงได้แต่เงียบกริบไม่กล้าถามอะไรต่อ
พอเข้าสู่วันที่สี่ ซู่เป่าก็ยังคงฝังเข็มต่อไป ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่อง ปลายเข็มเงินดูราวกับเปล่งประกายเย็นเยียบจนน่าขนลุก
ในที่สุดคุณนายซูก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ เพราะหลายวันที่ฝังเข็มต่อเนื่องมานี้ ขาของเธอกลับดูเหมือนใช้งานได้น้อยลงเรื่อย ๆ จากแต่ก่อนยังพอฝืนยืนได้บ้าง แต่ตอนนี้กลับทำได้เพียงนอนนิ่งอยู่บนเตียง แถมยังรู้สึกปวดหนึบไปทั้งตัว
ซู่เป่าเองก็ดูเหมือนเหนื่อยล้ามากเช่นกัน บนหน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าเล็กนั้นแดงระเรื่อด้วยความตั้งใจจริง
“ซู่เป่า… ถ้าหนูทำไม่ไหวก็หยุดพักก่อนเถอะนะลูก?” คุณนายซูเอ่ยด้วยความสงสารหลาน
ซู่เป่าเงยหน้าขึ้นขวับทันทีพลางสวนกลับเสียงดัง “ทำไม่ไหว? ใครบอกว่าหนูทำไม่ไหวล่ะคะ? ไหน… ใครพูด ออกมาบอกหนูสิ!”
ก็ยายนี่ไงล่ะที่พูดน่ะ!
