ังตลอดไป!
ซู่เป่านั่งดูทีวีบนโซฟาด้วยความเพลิดเพลิน เด็กน้อยยกมือขึ้นแล้วเรียกเสียงใส “คุณลุงหนึ่งหมื่นมีด หนูไม่อยากดูเรื่องนี้แล้ว หนูอยากดูสปันจ์บ็อบ คุณลุงช่วยเปลี่ยนให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?”
หวั่นเถาถึงกับชะงัก… คำว่า ‘焘’ เป็นอักษรหลายเสียง อ่านได้ทั้ง ‘เตา’ และ ‘เถา’
หวั่นเถา… หนึ่งหมื่นมีด…
เขารู้สึกทันทีว่าการที่คุณหนูซู่เป่าเรียกเขาว่า ‘หมื่นมีด’ นั้นฟังดูไพเราะกว่าคำว่า ‘หวั่นเถา’ เสียอีก!
“ได้เลยครับ!” เขารีบกุลีกุจอวิ่งไปหาด้วยรอยยิ้ม แล้วเปิดการ์ตูนให้ซู่เป่าทันที
ซู่เป่ายืนขึ้นบนโซฟา ร่างเล็กจิ๋วพยายามเอื้อมมือไปโอบไหล่เขาไว้ แล้วตบไหล่หวั่นเถาอย่างใจป้ำ “ขอบคุณคุณลุงหนึ่งหมื่นมีดนะคะ ขอให้ลุงได้เลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย และได้แต่งงานเร็ว ๆ นะคะ!”
หวั่นเถายิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงโคนหู “ฮ่า ๆ ๆ! ขอรับคำอวยพรจากคุณหนูครับ ขอรับไว้ด้วยความยินดีเลย” ในใจเขาแอบเสริมเงียบ ๆ ว่า ‘ขอแค่พ่อของหนูอยู่ในตำแหน่งให้มั่นคง ไม่ต้องยื่นใบลาออกกับเบื้องบนทุกวัน แค่นี้ลุงก็ดีใจยิ่งกว่าได้เลื่อนตำแหน่งหรือได้แต่งงานแล้ว’
มู่กุยฝานหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแล้วเปรยขึ้น “ได้เลย แม่หนูน้อยอวยพรให้หวั่นเถาเลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย และแต่งงานงั้นเหรอ” เรื่องเลื่อนตำแหน่งกับร่ำรวยน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่เรื่อง ‘แต่งงาน’ นี่สิ…
มันไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดจะจัดการให้เลยจริง ๆ
ก๊อก ๆ ๆ… มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ซู่เป่าหันไปมอ
