อมแล็ปท็อป เขาเข้าไปกระซิบกับมู่กุยฝานสองสามประโยคก่อนจะฉายภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นบนจอทีวีในห้องพักฟื้น
ภาพในจอแสดงให้เห็นชัดเจน… ขณะคุณตานอนน้ำลายไหลอย่างน่าเวทนา พี่จวนกลับมองด้วยสายตาขยะแขยงและเมินเฉย จนกระทั่งซู่เป่าเดินเข้าไปช่วยเช็ดให้ พี่จวนก็ปรี่เข้าไปดุด่าด้วยสีหน้าเหี้ยมโหด
“ผู้หญิงคนนี้เลวบริสุทธิ์จริง ๆ!”
“สองหน้าชัด ๆ ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง” เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนรอบข้างดังระงม คุณหาวโกรธจนสั่นไปทั้งตัว เขาต่อสายโทรศัพท์เพียงครู่เดียว ชายฉกรรจ์หลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น และลากตัวพนักงานดูแลออกไปทันที
“ฉันผิดไปแล้วคุณหาว! ฉันแค่เพลียเกินไปเลยเผลอตัว… ปกติฉันไม่ได้เป็นแบบนี้จริง ๆ นะคะ!” พี่จวนกรีดร้องลั่นพลางดิ้นรนคุกเข่าโขกหัวกับพื้นจนเสียงดัง ปัง ๆ แต่คุณหาวไม่แม้แต่จะชายตามอง จนเธอก็ถูกลากหายไปในที่สุด
ซู่เป่าจ้องมองไปหน้าผากของพี่จวน เด็กน้อยเห็นกลางคิ้วคล้ำดำ…
นั่นคือเคราะห์ร้ายเลือดตกยางออก
มู่กุยฝานลูบหัวลูกสาวเบา ๆ เหมือนรู้ใจ “เมตตาคนชั่ว ก็คือทำร้ายคนดี ฟ้าดินมีตา กรรมใครกรรมมัน ไม่ต้องไปสงสาร”
ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก ไม่พูดอะไรอีก
‘คุณพ่อพูดถูกที่สุดในโลก!’
ทางด้านผู้อำนวยการอวี๋พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดราวกับอยากระเหยกลายเป็นอากาศ แต่ทว่ามู่กุยฝานกลับเปรยขึ้นมาเสียงเรียบ “วันนี้คนที่ทำให้ลูกสาวฉันไม่พอใจ… ไม่มีใครหนีพ้นสักคนเดียว”
ภาพบนหน้าจอกะพริบอีกครั้ง คราวน
