ารย์ที่คอยชี้แนะซู่เป่าอยู่เบื้องหลัง ท่านก็เงียบไปก่อนตกลงใจยอมรับตามความต้องการของหลานสาวตัวน้อย…
ต่อให้อาการจะแย่ลงแล้วจะเป็นไรไป? เพราะถึงอย่างไรชีวิตห้าปีที่ผ่านมามันก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้อยู่แล้ว
ด้วยเหตุนี้ ครอบครัวตระกูลซูจึงมีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอย่างที่เห็น
ผู้อำนวยการอวี๋มองดูคนทั้งตระกูลซู ทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผลไปตามซู่เป่าแล้ว รู้สึกทั้งหงุดหงิดและขัดใจจนพูดไม่ออก “พวกคุณนี่มัน… เฮ้อ!” เขาฟัดเหวี่ยงด้วยความเจ็บใจ
ให้ตายเถอะ! ห้าปีผ่านมาสถานพักฟื้นของเขาทุ่มเทดูแลคุณนายซูจนกลับมายืนได้
ทั้งหมดนั่นเป็นผลงานของพวกเขาไม่ใช่หรือไง?
ตอนที่คุณนายล้มก็ไม่ใช่ความผิดของเขาเสียหน่อย
แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนแบบนี้!
“เอาละ ในเมื่อพวกคุณอวดเก่งกันนัก ต่อไปสถานพักฟื้นของพวกเราจะไม่ขอรับผิดชอบดูแลคุณนายซูอีกต่อไป พวกคุณอยากจะทำอะไรก็ตามใจเลย!”
ผู้อำนวยการอวี๋เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีพลางประกาศกร้าว แล้วจึงสะบัดหน้าหันหลังเดินจากไปด้วยท่าทางแข็งกร้าวราวกับเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า
ซูอีเฉินเพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อยพลางเอ่ยกับชวี่เซี่ยงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจ
“ไปจัดการจ่ายค่ารักษาทั้งหมดให้กับทางสถานพักฟื้นให้เรียบร้อย”
เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนสำทับเสียงเย็น “และให้แจ้งยกเลิกแผนการลงทุน รวมถึงยกเลิกการลงทุน ถอนแผนบริจาคทั้งหมดที่ตระกูลซูเคยให้กับสถานพั
