บทที่ 215 ลือกที่รักมักที่ชัง
ซูจื่อซีกลับมาจากข้างนอกคราวนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคนจริง ๆ นอกจากจะแกะกุ้งให้น้องสาวตอนกินข้าวแล้ว หลังมื้ออาหารเขายังยอมทิ้งโทรศัพท์ที่เคยติดหนึบ เพื่อมานั่งเล่นตุ๊กตากับซู่เป่าเกือบทั้งคืน
ที่สำคัญคือ ซูจื่อซีเดินเข้าไปเอ่ยปากขอเงินค่าขนมจากซูจื่อหลิน ซึ่งคนในบ้านตระกูลซูต่างรู้ซึ้งดีว่า ซูจื่อซีนั้นเป็นคนหยิ่งทนงในศักดิ์ศรีและรักอิสระมากขนาดไหน
ที่ผ่านมาเด็กชายไม่เคยปริปากขอเงินใครเลย ราวกับต้องการตัดขาดความสัมพันธ์กับครอบครัวให้สิ้น นี่จึงเป็นสัญญาณบ่งบอกชัดเจนว่ากำแพงน้ำแข็งในใจของเขาเริ่มพังทลายลงแล้วจริง ๆ
คนในตระกูลซูต่างหันมามองหน้ากันด้วยความฉงนงงงวย พลางลอบสังเกตพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของซูจื่อซีอย่างไม่วางตา
ท่านผู้เฒ่าซูขมวดคิ้วมุ่นพลางครุ่นคิดในใจอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ‘ไอ้หลานจอมแสบนี่มันหายบ้าแล้วจริงเหรอ? แค่ไปตระเวนข้างนอกกับซู่เป่าเพียงสองวันเนี่ยนะ จะกลับตัวกลับใจได้เร็วขนาดนี้เชียว?’
คุณนายซูผู้เฒ่ายิ้มละไมด้วยความปลื้มใจ พร้อมทอดสายตามองหลานสาวด้วยความเอ็นดู ‘ซู่เป่าตัวน้อยของฉันนี่เก่งจริง ๆ! ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็นำความเปลี่ยนแปลงดี ๆ มาให้ครอบครัวได้เสมอเลย’
ส่วนซูอิงเอ๋อร์ถึงกับตาค้าง อ้าปากเหวอเผลออุทานในใจ ‘พระเจ้าช่วย… สภาพแบบนี้มันไม่ใช่ซูจื่อซีตัวจริงแล้ว ไอ้หมอนี่ต้องโดนผีเข้าสิงชัวร์ ๆ!’
แต่ซูเหอเวิ่นนั้นกลับนิ่งเงียบ แววตาฉาย
