บทที่ 206 ซูจื่อซีเจอผีเข้าให้แล้ว
ซูจื่อซีกำลังจะเดินไปเก็บผ้าขนหนูในห้องน้ำ ถึงกับชะงักกึกทันทีที่ได้ยินคำพูดของซู่เป่า เขาหมุนตัวกลับเดินดุ่ม ๆ มากลางห้องทันที
“พี่ชาย… ไม่เก็บผ้าขนหนูแล้วเหรอคะ?” ซู่เป่าถามอย่างแปลกใจ
จื่อซีตีหน้าตาย พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “คิดดูแล้ว… ปูเตียงก่อนดีกว่า!”
“อ๋อ… ค่ะ” น้องสาวพยักหน้า ก่อนหันไปมองป้าผีใส่ชุดนอน มีผ้าขนหนูพาดบ่า ซึ่งกำลังค่อย ๆ เดินนวยนาดมานั่งลงข้างเตียง
“อ้าว มีคนมาเช่าใหม่เหรอ? ทำไมมีแค่เด็กสองคนล่ะเนี่ย” ป้าผีเริ่มเปิดบทสนทนา
ซู่เป่ามองไปที่เตียงและตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ขอรบกวนด้วยนะคะ! พวกเราจะมาพักแค่สองวันแล้วจะรีบไปเลยค่ะ!”
จื่อซีที่กำลังก้าวไปถึงขอบเตียงพลันชะงักอีกรอบ เมื่อเห็นซู่เป่าพูดคุยกับความว่างเปล่า เขาหมุนตัวกลับลำมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำอีกรอบ “เออ… คิดไปคิดมา เอาผ้าขนหนูไปเก็บก่อนดีกว่า!!”
เจ้าเสี่ยวอู่เอียงคอมองท่ายับยั้งชั่งใจของจื่อซีแล้วหัวเราะกิ๊ก “เอ๊ะ… จะเดินไปเดินมาทำไมเนี่ย”
จื่อซีไม่สนใจมัน แต่นกแก้วจอมแสบไม่ยอมหยุด “ฉันรู้แล้ว นายกลัวผีล่ะสิ!”
“ในโลกนี้ไม่มีผีหรอก!” จื่อซีแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาข่มขวัญตัวเอง ถึงแม้ในใจจะสั่นเป็นเจ้าเข้า และยอมตามน้องสาวมาถึงที่นี่ แต่แก่นแท้ของเขายังพยายามเชื่อมั่นในหลักวิทยาศาสตร์ไว้สุดชีวิต…
ทว่าทันทีที่คิดจบ ลุงผีอีกตนก็เดินสวนออกมาจากห้องน้ำพอดิบพอดี!
“!!!???