พูดด้วยเสียงเย็นชา “ก็แค่คลิปวิดีโอ… พวกแกนี่มันตื่นตกใจเกินเหตุจริง ๆ!”
ซูเหอเวิ่นถึงกับน้ำท่วมปาก คุณปู่ครับ เมื่อกี้มือปู่สั่นพั่บ ๆ ผมเห็นชัดเต็มสองตาเลยนะ!
แต่สุดท้ายความกตัญญูก็ทำให้เขาเลือกที่จะไม่เปิดโปงความลับของคุณปู่
ซูจื่อซีได้รับโทรศัพท์คืนมา แต่ซูจื่อหลินยังคงไม่อนุญาตให้เขาขึ้นห้อง เพราะรู้ดีว่าถ้าลูกชายเข้าห้องไปได้เมื่อไหร่ ก็คงฝังตัวอยู่บนโซฟาเพื่อเล่นเกมทันที
ซูจื่อซียิ้มมุมปากกวนประสาท ลิ้นแตะเขี้ยวอย่างกวนอารมณ์สไตล์เด็กเกเร “ได้ครับ คุณพ่อคนเก่ง ผมไม่ขึ้นห้องก็ได้!” พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปเล่นเกมที่ม้านั่งในสวนแทน
“แม่ครับ ช่วยจัดการเขาหน่อยเถอะ” ซูจื่อหลินถอนหายใจยาว
คุณยายซูกลอกตามองบนอย่างรำคาญ “ลูกใครคนนั้นก็ต้องสอนเองสิ”
พูดตามตรง เธอก็หมดปัญญาเหมือนกัน หานหานยังมีความเกรงกลัวอยู่บ้าง แต่จื่อซีคนนี้ไม่กลัวใครเลย เขาชอบหยอดมุกตลกประชดประชันไปทั่ว ใครจะพูดยังไงเขาก็ยังคงทำตามใจตัวเองอยู่ดี…
ดื้อรั้นจนไม่มีใครเอาอยู่
“คุณยายคะ… มอบหมายงานนี้ให้ซู่เป่าเองค่ะ!”
เด็กน้อยวางบะจ่างในมือลง ล้างไม้ล้างมือจนสะอาด แล้วจูงมือซูเหอเวิ่นเดินออกไปข้างนอกด้วยกัน ซูเหอเวิ่นถามด้วยความสงสัย “จะไปไหนน่ะ? พี่ไม่อยากไปเห็นหน้ากวน ๆ ของหมอนั่นสักนิดเลยนะ”
“ไปดูกันหน่อยค่ะ” ซู่เป่าตอบสั้น ๆ ความจริงเธออยากเห็นวิดีโอนั้น อะไรที่ทำให้พี่ชายเหอเวิ่นถึงกับสบถคำหยาบออกมา มันต้องไม
