จี่ยวเจียวยังคงร่ำไห้ไม่หยุด แต่คราวนี้แววตาของเธอเริ่มดูเลื่อนลอยเหมือนคนเสียสติ
ไม่มีใครมองเห็นเจี่ยวเจียวที่ยังคงเกาะติดอยู่บนแผ่นหลังของแม่ตัวเอง ใบหน้าซีดขาวนั้นแนบชิดติดกับแก้มของคนเป็นแม่ตลอดเวลา… เป็นการล้างแค้นอันแสนเยือกเย็นที่สุด
พ่อของเจี่ยวเจียวเดินคอตก เขาถูกตราหน้าว่าเป็น “พ่อเฮงซวยขายลูกกิน” แถมยังโดนแฟนคลับซูโล่วรุมสกรัมไปหลายหมัด ส่วนพวกญาติ ๆ ก็หน้าหม่นหมอง วุ่นวายแทบตายแต่ไม่ได้เงินสักบาท
ซ้ำยังถูกคนด่าจนเสียหาย ต่อไปคงเชิดหน้าใช้ชีวิตในเมืองเล็ก ๆ ของตัวเองไม่ได้อีกแล้ว ทุกคนต่างเก็บความแค้นไว้ในใจ… เกลียดที่ซูโล่วมีเงินมหาศาลแต่กลับใจดำเหลือเกิน!
*
ซู่เป่าส่ายหัวน้อย ๆ พลางรำพึง “โลกของผู้ใหญ่นี่ซับซ้อนจังเลยนะคะ”
เธอก้มมองลงไปในกระเป๋าสัตว์เลี้ยง ยิ้มจนตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “จริงไหมคะเสี่ยวอู่ คุณเต่า?”
เสี่ยวอู่ยืนเหยียบอยู่บนกระดองเต่าเอียงคอเลียนแบบ “ใช่ ๆ! ในเมืองกลลวงเยอะ ฉันจะกลับชนบท แต่ชนบทพื้นลื่นกว่า จิตใจคนซับซ้อนกว่า! โอ้โห… ตกใจจนต้องหนีไปเมืองเล็ก แต่กลับเจอหลุมพรางซ่อนอยู่เต็มไปหมด~ โอ๊ย! มีหลุมพรางซ่อนอยู่!”
“ว้าว เสี่ยวอู่เก่งจังเลย!” ซู่เป่าปรบมือชอบใจ
คุณเต่าดูเหมือนจะระอาโลก ยื่นหัวออกมาดูโลกภายนอกได้แวบเดียวก็ถูกเสี่ยวอู่จิกปั้บ! พอมันหดคอหนี เจ้านกแก้วตัวแสบก็หดคอตามไปแกล้ง จนคุณเต่ายอมแพ้ หดตัวอยู่ในกระดองไม่ยอมออกมาอีกเลย
“เฮ้ เ
