ล่วหน้ามืดครึ้มไปทันที
“โอเคค่ะ… งั้น… งั้นซู่เป่าขอถามอีกคำถามเล็ก ๆ นะคะ” เธอชูนิ้วก้อยทำท่าประกอบ ซูโล่วเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ “ว่ามาสิ”
“ทำไมคนถึงคลอดลูกเป็นลิงได้ล่ะคะ? แล้วลูกลิงเกิดมาจะเป็นคนหรือเป็นลิง? เขาจะพูดภาษาคนได้ไหม? แล้วเขาจะกินข้าวเหมือนเรา หรือกินแต่กล้วยกับผลไม้คะ?”
“ที่รัก… คำถามนี้ของหนู มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้วนะ”
จี้ฉางที่ลอยอยู่ข้าง ๆ ถึงกับมุมปากกระตุก เขาเอื้อมมือไปโยกหัวซู่เป่าเบามือ “ตัวแค่นี้แต่ช่างซักช่างถามจริง ๆ นะเรา”
ซู่เป่ารีบเอามือกุมหัวพลางทำแก้มป่อง
หนูแค่สงสัยจริง ๆ นี่นา ทำไมผู้ใหญ่ชอบเลี่ยงไม่ตอบคำถามกันจัง
ถังเถียนเถียนเพิ่งจัดการเรื่องตำรวจเสร็จรีบวิ่งตามมา ใบหน้ากลม ๆ ของเขายิ้มร่า “คุณหนูซู่เป่าครับ ทานเค้กเพิ่มไหม? ลุงหาเชฟมิชลินมาทำให้เลยนะ!”
“ไม่เอาแล้วค่ะ! หนูสัญญากับคุณยายไว้ว่าจะกินเค้กแค่วันละมื้อ วันนี้หนูกินไปแล้วค่ะ” ซู่เป่าส่ายหัวดิก
“อืม… เป็นไปได้ไหมครับ ว่า ‘หนึ่งมื้อ’ ของเราจะเริ่มตั้งแต่เช้าไปจบเอาตอนเย็น?” ถังเถียนเถียนทำตาเจ้าเล่ห์
ซู่เป่ามองหน้าถังเถียนเถียนแล้วพยักหน้าเห็นใจ “มิน่าล่ะคะ… พุงของคุณลุงถังถึงได้ใส่เสื้อเชิ้ตไม่พอดีแบบนี้” ถังเถียนเถียนยังคงยิ้มแป้นไม่ถือสา
ทว่าจี้ฉางกลับเตือนสติขึ้นมา “อย่าลืมจุดประสงค์ที่พวกเราออกมาในวันนี้นะ”
“อืม ๆ ตกปลา! ตกปลา!” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
การตกปลาครั้งนี้เธอเข้าใจแจ่มแ
