มแสบแก้วหู ทำเอาทุกคนต้องรีบเอามือปิดหูระนาว
“ได้ยินกันชัดเจนทุกคนนะครับ?” ถังเถียนเถียนถือไมค์พลางมองไปยังแม่ของเด็กสาว “มา… ไหนลองบอกผมสิว่า คุณต้องการให้ผมอธิบายเรื่องอะไร?”
เขายื่นไมโครโฟนไปจ่อปากหญิงที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย เธอชะงักไปครู่หนึ่ง…
จริง ๆ เธอต้องการแค่มาก่อเรื่องกดดัน แต่พอถูกจี้ถามว่าต้องการอะไร เธอกลับพูดไม่ออก
จะบอกว่าต้องการเงินชดเชยตามตรงก็ไม่ได้ เดี๋ยวคนจะหาว่าเอาศพลูกมาหากิน!
“ฉัน… ฉันแค่ต้องการคำอธิบาย! ต้องการความยุติธรรมให้ลูกสาว!” เธอพูดตะกุกตะกักวนไปวนมา
ถังเถียนเถียนยิ้มเย็น “คุณเสียลูกสาวไป ผมเองก็เสียใจด้วย และเพราะเกรงใจถึงไม่กล้าไปรบกวนในงานศพ ไม่คิดว่าพวกคุณจะบุกมาถึงนี่… ในเมื่อต้องการคำอธิบาย ผมก็จะจัดให้เดี๋ยวนี้ แต่จำไว้นะครับ… อย่ามาเสียใจภายหลังก็แล้วกัน”
“พูดมากอยู่ได้! อยากรู้นักว่าจะเล่นลูกไม้อะไรอีก!” ญาติฝ่ายนั้นยังปากเก่งตะโกนท้าทาย
ถังเถียนเถียนสั่งเปิดวิดีโอวงจรปิดจากโรงแรมทันที บนจอภาพแสดงเวลา 21:29 น. ของสองวันที่แล้ว ซูโล่วเดินเข้าโรงแรมตามปกติ ทว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา เจี่ยวเจียวเดินถือของพะรุงพะรังเข้ามาเช็กอินเพียงลำพังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนขึ้นไปยังชั้น 44 และภาพสุดท้ายคือตอนเที่ยงคืนตรงที่เธอตัดสินใจกระโดดลงมา
“เห็นไหมครับ? ตั้งแต่ซูโล่วกลับเข้าห้องจนถึงเวลาเกิดเรื่อง ทั้งสองคนไม่เคยมีการติดต่อหรือพบเจอกันเลยสักวินาทีเดียว!”
กองท
