ยตาที่เย็นเฉียบพลันแล้วเอ่ยถามสั้น ๆ “ชางชิงเป่ย?”
“พวกคุณเป็นใคร?” ชางชิงเป่ยถามกลับอย่างระแวดระวัง
มู่กุยฝาน ไม่ตอบ แต่กลับบีบนิ้วมือเบา ๆ จนข้อต่อส่งเสียงดังชัดเจนในความเงียบ
เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก ทว่าเป็นรอยยิ้มชวนให้สันหลังวาบ “จับตัวเขาไว้! อ้อ… ระวังเรื่องน้ำหนักมือให้พอเหมาะพอดีด้วยนะ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเขาอย่างเป็นมิตรหน่อย”
ชางชิงเป่ยยังไม่ทันได้อ้าปากประท้วง หมัดหนัก ๆ ก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าเต็มแรงจนเขาเห็นดาวระยิบระยับไปหมด สมองมึนงงจนแทบประคองสติไม่อยู่
นี่มันเรียกว่าการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างเป็นมิตรตรงไหนกันวะ!
