กครั้ง แล้วก็ถูกผีร้ายตัวจริงเอาชีวิตไป”
“คุณพ่อฉลาดที่สุดเลย” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้
“แน่นอนอยู่แล้ว” มู่กุยฝานยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
“แล้วพี่สาวสองคนที่รอดมาได้ เขาตกลงไปได้ยังไงคะ? ตอนอยู่ในน้ำเขาเห็นพี่จวินเอ๋อร์ไหม?” ซู่เป่าถามต่อ
“พ่อตรวจสอบมาแล้ว พวกเขาเห็นแสงไฟสะท้อนน้ำสวยดีเลยเข้าไปใกล้เพื่อถ่ายรูป แล้วเกิดพลาดท่าตกลงไปเอง พวกเขาไม่เห็นจวินเอ๋อร์ที่ตายไปแล้ว แต่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงพวกเขาออกไปกลางน้ำ พอเด็กหนุ่มช่วยพวกเขาขึ้นฝั่งได้ ก็ได้ยินเสียงคนตกน้ำอีกครั้งพร้อมเสียงร้องขอความช่วยเหลือ…”
ถึงตรงนี้ ทั้งพ่อและลูกสาวก็กระจ่างแจ้ง…
เดิมทีไม่ควรมีใครต้องตาย แต่เป็นเพราะผีร้ายใช้แผนซ้อนแผน
ตอนมู่กุยฝานลงไปดูริมน้ำก่อนหน้านี้ เขาเห็นจวินเอ๋อร์ยืนตัวตรงอยู่ใต้ต้นไทรในจุดที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ทั้งระดับน้ำไม่ได้สูงพอเพื่อพยุงร่างให้ยืนได้ และต่อให้ศพติดกิ่งไม้ก็ไม่มีทางยืนตรงทื่อแบบนั้นได้แน่
“ตอนนี้เรารู้ความจริงแล้ว แต่จะจับผีสองตนนี้ยังไงดีคะ พวกมันคงรู้ตัวแล้วว่าหนูมา คงไม่ยอมเข้าใกล้ฝั่งง่าย ๆ แน่” ซู่เป่ากำยันต์ในมือด้วยสีหน้ากังวล
“คืนนี้พ่อจะพาหนูนั่งเรือออกไป อยากไปไหม?” มู่กุยฝานโน้มตัวลงกระซิบ
“อยากค่ะ! อยากไป!” ซู่เป่าตาโตเท่าไข่ห่าน “แต่คุณพ่อขา ผีผู้หญิงนั่นต้องจำพวกเราได้แน่ ๆ เราต้องแต่งเนื้อแต่งตัวกันหน่อยนะคะ” เด็กน้อยประกบมือเล็ก ๆ ท
