ก่ำบอกว่าทุกอย่างคือความผิดของตนเอง แต่ว่าสุดท้ายกลับไม่มีใครสนใจ ยอดไลก์ยังไม่ถึงสิบด้วยซ้ำ
ซู่เป่ามองดูวิดีโอเหล่านี้ด้วยความงุนงง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เด็กน้อยกลับรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด?
ทั้งที่เป็นคนที่มีชีวิตแท้ ๆ แต่ทำไมพฤติกรรมกลับดูน่าสยดสยองยิ่งกว่าผีเสียอีก…
*
ณ ห้องทำงานครูใหญ่โรงเรียนอนุบาล
“ไล่ฉันออก? ทำไมกันคะ!” คุณครูเชอร์รี่จ้องมองผู้อำนวยการโรงเรียนแบบไม่อยากจะเชื่อหู
“ฉันทำอะไรผิดหรือคะ? เรื่องของซู่เป่ากับหยางหยาง ฉันยอมรับว่าฉันบกพร่องไปบ้าง ฉันขอโทษค่ะ… ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะนะ ฮือ ๆ …” ขอบตาของเธอแดงก่ำ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ
“ความบกพร่องในงานเป็นเพียงเหตุผลส่วนหนึ่งเท่านั้น ส่วนสาเหตุที่เหลือ… คุณควรลองพิจารณาตัวเองดู” ผู้อำนวยการขมวดคิ้วมุ่น
“ฉันเข้าใจแล้ว เป็นเพราะฉันไปทำให้ตระกูลซูไม่พอใจใช่ไหมคะ? ฮือ ๆ…” น้ำตาของครูเชอร์รี่ไหลพราก
ผู้อำนวยการเริ่มรำคาญเสียงร้องไห้จึงเอ่ยตัดบทตรง ๆ “ไม่เกี่ยวกับตระกูลซูเลย การไล่คุณออกคือมติเห็นชอบของคณะกรรมการบริหารโรงเรียน! พฤติกรรมที่คุณคบผู้ชายสามคนในเวลาเดียวกันนั้น ส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์และจริยธรรมของโรงเรียนเราอย่างร้ายแรง!”
คุณครูเชอร์รี่ถึงกับชะงัก “ฉะ… ฉันเปล่านะคะ” เธอยังคงพยายามแก้ตัว “ฉันมีแฟนแค่คนเดียวคือคุณครูโจว! ส่วนคนอื่น ๆ… พวกเขาต่างหากที่มาตามตื๊อฉันเอง”
“ฉันพยายา
