บทที่ 136 ซู่เป่าอย่ากลัว พ่อมาแล้ว
ในวิดีโอที่ถูกเผยแพร่ออกไป เด็กน้อยร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตัดพ้อ
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมบรรดาลุงป้าในโลกออนไลน์ ถึงพากันพูดว่าเธอเป็นเด็กไม่ดี
ความน้อยใจและความสับสนต่อโลกใบนี้ถาโถมเข้าใส่จนเธอเริ่มลังเล ทว่าซู่เป่าก็ยังกล้าหาญพอที่จะลุกขึ้นมาค้นหาความจริง
“ซู่เป่าไม่ร้องนะคนเก่ง เป็นเด็กดีนะ” ซูเหอเวิ่นรีบวิ่งเข้าไปหาน้องสาวตัวน้อย เขาหยิบทิชชูมาซับหน้าให้เธอพลางปลอบเสียงอ่อน
แต่น้ำตาของซู่เป่ากลับยิ่งร่วงเผาะลงมาเหมือนเม็ดถั่ว ไหลพรั่งพรูไม่ขาดสาย เธอสะอึกสะอื้นจนตัวโยนด้วยความอัดอั้น
“อืม… น้องสาวไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ถ้าไอ้บ้านั่นมันมาหาเรื่องอีก พี่จะช่วยน้องตีคืนเอง!” ซูเหอเวิ่นทำอะไรไม่ถูก ได้แต่โอบกอดร่างเล็ก ๆ ไว้แน่น
“พวกเราไม่ได้ทำผิด!” ซูเหอเวิ่นยืนยันเสียงหนักแน่น
ในช่วงท้ายของคลิป ซูเหอเวิ่นคอยเช็ดน้ำตาให้น้องสาวตลอดเวลา จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่เขานึกขึ้นได้ว่าลืมปิดกล้อง จึงรีบวิ่งไปกดจบการบันทึกภาพ วิดีโอนี้ไม่มีการตัดต่อใด ๆ ทุกอย่างดูจริงใจตั้งแต่ต้นจนจบ
บนโลกออนไลน์ เมื่อวิดีโอนี้ถูกโพสต์ออกไป หลายคนถึงกับเงียบไป ภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งอย่างสำรวม มือน้อย ๆ วางบนตัก ท่าทางเรียบร้อย แต่แฝงไปด้วยความน่าสงสารนั้นทำให้ผู้คนเริ่มสะเทือนใจ
“ทำไมคนพูดความจริงถึงไม่มีใครเชื่อ แ
