บทที่ 135 การเปลี่ยนแปลงอีกครั้งของซู่เป่า แสงแห่งความกล้าหาญ
ท่านผู้เฒ่าซูขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “กล้องวงจรปิดเสียจริง ๆ หรือ?”
“ตามกฎระเบียบ โรงเรียนอนุบาลของรัฐจำเป็นต้องติดตั้งกล้องวงจรปิดในพื้นที่สาธารณะ เพื่อให้แน่ใจว่าหากเกิดอุบัติเหตุกับเด็กจะมีหลักฐานตรวจสอบได้ แต่ไม่มีกฎข้อไหนบังคับว่าต้องติดตั้งภายในห้องเรียนครับ” ซูอีเฉินส่งรายงานผลการสืบสวนให้ท่านผู้เฒ่าซู
“โรงเรียนอนุบาลนานาชาติอู่เซียงเป็นโรงเรียนเอกชน พวกเขาชูแนวคิด ‘พื้นที่ปลอดกล้อง’ เพื่อแสดงความเชื่อมั่นในตัวครูอย่างเต็มที่ ดังนั้นจึงมีกล้องเฉพาะพื้นที่ส่วนกลาง แต่กล้องในห้องเรียนกลับอยู่ในสภาพ ‘ชำรุด’ มาตลอดทั้งปี”
ท่านผู้เฒ่าซูสีหน้าเย็นชา เขาวางรายงานฉบับนั้นลงบนโต๊ะพลางกดน้ำหนักมือลงไป “สืบต่อไป! ถ้าตระกูลซูต้องการจะรู้ความจริง ฉันไม่เชื่อว่าแรงแค่นี้จะสืบหาอะไรไม่ได้!”
*
ขณะเดียวกันที่ชั้นบน
ซู่เป่านอนคว่ำหน้าลงกับโต๊ะ มือน้อย ๆ ลูบขนเจ้าเสี่ยวอู่อย่างเหม่อลอย
เธอถามขึ้นเบา ๆ “ท่านอาจารย์คะ ทำไมคนพวกนั้นถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?”
จี้ฉางหุบพัดในมือดังพรึ่บ “โลกใบนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ ทั้งมืดมิด วุ่นวาย และสับสน มันเต็มไปด้วยแง่มุมที่ซับซ้อนของมนุษย์ ปากของคนอื่นน่ะ… เราควบคุมไม่ได้หรอก”
คนพันคนก็มีความเห็นพันอย่าง คนส่วนใหญ่ก็แค่ฟังลมเป็นลม ฟังฝนเป็นฝน
พวกเขาเชื่อใน “สิ่งที่ตาเห็น” แต่หารู้ไม่ว่
