บทที่ 132 เงินตกลงมาจากฟ้า
จี้ฉางเห็นท่าทางออดอ้อนของวิญญาณสาวแล้ว ทั้งโมโหทั้งขำในเวลาเดียวกัน
“คิดจริงๆ เหรอว่าเรื่องวิญญาณข้ามมิติพกความทรงจำไปเกิดใหม่มันจะมีจริงน่ะ?” จี้ฉางส่ายหัวอย่างระอา “ฉันว่าคุณอ่านนิยายมากเกินไปแล้ว”
ซูจิ่นอวี้เถียงกลับทันควัน “ก่อนตาย ฉันก็ไม่เคยเชื่อว่าผีมีจริงนะคะ… แต่ดูสิ ตอนนี้ฉันกลายเป็นผีมายืนต่อหน้าแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ซูจิ่นอวี้รีบทำหน้าเศร้าสร้อยให้น่าสงสารยิ่งขึ้น “จิ่นอวี้จะมีความผิดอะไรได้ล่ะคะ ก็แค่อยากอยู่กับลูกสาวต่อไปเท่านั้นเอง!”
ซูจิ่นอวี้รุกต่อ “แต่คุณกลับไม่ให้โอกาสแม่ลูกอย่างเราได้พบกัน แม้จะเป็นเพียงช่องว่างเล็กๆ ระหว่างโลกคนเป็นและคนตาย!”
ดวงตาของเธอเริ่มมีประกายน้ำตาคลอเบ้า พอเธอกระพริบตาเบาๆ หยาดน้ำตาก็ไหลพรากอาบแก้ม “ฮืออออ… อึก…”
“เฮ้ๆ พอได้แล้ว เธอนี่แสดงงิ้วเก่งเกินไปแล้วนะ…” จี้ฉางยกมือขึ้นกุมขมับ
จี้ฉางรู้สึกอ่อนใจจึงเอื้อมมือออกไปในอากาศว่างเปล่า แล้วดึงสมุดเล่มหนึ่งออกมา เขาเปิดไปยังหน้าที่มีชื่อของซู่เป่าปรากฏอยู่
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อนุญาตให้พบกัน แต่เกรงว่าการปล่อยให้เธอได้พบกับซู่เป่าและครอบครัวซูในตอนนี้ อาจเป็นการใช้อำนาจส่วนตัวเกินไป”
“ทุกอย่างที่เราทำ ไม่สามารถหลบหนีการบันทึกของสมุดเล่มนี้ได้ หากเรื่องนี้ถูกตราลงไปแล้ว มันจะส่งผลกระทบต่อโชคชะตาของซู่เป่าในอนาคตหรือไม่ ฉันเองก็ไม่อาจยืนยันได้”
จี้ฉางต้องระมัดระวังอย่างที่
