ากไม่ใช่เพราะยังมีลมหายใจ หลิวชิงซานอาจคิดว่าเขาสิ้นชีวิตไปแล้ว ภายใต้การคุ้มครองของเหล่ามหาบุรุษหัวหน้าสำนักผู้เฒ่าเยว่ถูกทุกคนหามออกจากตำหนักหมิงเยว่
“สั่งการลงไป ตำหนักหมิงเยว่ถูกประกาศให้เป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาด นอกจากหลิวชิงซานแล้ว แม้แต่พวกเจ้าที่เป็นมหาบุรุษก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นหากพบเห็น จะถูกสังหารทันที นอกจากนี้ หากหลิวชิงซานหรือหลี่ลี่ส่งข่าวมาว่าต้องการสิ่งใด ตราบใดที่สำนักหมิงเยว่มี ให้จัดหาให้ทันที แม้ไม่มี ก็ต้องหาทุกวิถีทางให้ได้มา”
ฝืนร่างกายที่อ่อนแอ หัวหน้าสำนักผู้เฒ่าออกคำสั่งด้วยใบหน้าเคร่งขรึม หัวหน้าสำนักผู้เฒ่าไม่เคยออกคำสั่งที่ชัดเจนอย่างจริงจังเช่นนี้มาก่อน บรรดามหาบุรุษเหล่านี้จะกล้าขัดคำสั่งได้อย่างไร จึงรีบพยักหน้ารับคำทันที
“หาก… หากสำนักหมิงเยว่สามารถประคับประคองไปได้อีกสามถึงห้าปี ไม่เพียงแต่จะไม่ล่มสลาย แต่จะยิ่งรุ่งเรืองมากขึ้น หลิวชิงซานหลี่ลี่ล้วนเป็นคนมีความสามารถ เป็นคนมีพรสวรรค์ที่หลายร้อยปีจะพบสักครั้ง มีหลี่ลี่สำนักหมิงเยว่ของข้าจะมีวันพรุ่งนี้ที่รุ่งโรจน์ยิ่งขึ้น!”
หัวหน้าสำนักผู้เฒ่าตอนนี้จิตใจอ่อนล้า ค่อย ๆ จะหลับไป แต่บนใบหน้าของท่านกลับปรากฏรอยยิ้ม รอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ
