บทที่ 81 ไม่รู้ว่าจะได้อยู่เคียงข้างเธออีกนานเท่าไร
มู่ชิ่นซินพ่นวาจาสาปแช่งด้วยความพยาบาท “ในเมื่อแกมันก็แค่ลูกนอกคอกที่ทั้งต่ำตมและสกปรก! ต่อให้ตอนนี้ ได้เป็นคุณหนูเล็กของตระกูลซูแล้วยังไง? เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายแกก็ยังเป็นเลือดชั้นต่ำวันยังค่ำ!”
คำพูดเหล่านั้นทั้งร้ายกาจและหยาบโลน มู่ชิ่นซินในตอนนี้ไม่สนผิดชอบชั่วดีใด ๆ อีกต่อไป
จี้ฉางขมวดคิ้วมุ่น เคาะนิ้วเบา ๆ ก่อนจะสะบัดยันต์สีเหลืองออกไป ปิดปากมู่ชิ่นซินไว้ทันที!
“ปากคอช่างสกปรกโสมมเสียจริง” จี้ฉางเอ่ยด้วยความรังเกียจ
มู่ชิ่นซินไม่สามารถด่าทออะไรได้อีก ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอด้วยความอัดอั้น
“ซู่เป่า ไปอาบน้ำนอนเถอะ เดี๋ยวอาจารย์จะจัดการยัยคนนี้เอง” อาจารย์หันไปสั่งศิษย์น้อย
พลังอาถรรพ์ของมู่ชิ่นซินถูกน้ำเต้าอาคมดูดกลืนจนเหือดแห้ง ร่างวิญญาณของเธอคงอยู่ได้อีกไม่นาน แม้ไม่กำจัดตอนนี้เธอก็ทำอันตรายใครไม่ได้อีก แต่ทางที่ดีควรตัดไฟแต่ต้นลมเสียดีกว่า ซึ่งเรื่องพรรค์นี้แน่นอนว่าจี้ฉางย่อมไม่อยากให้มือของซู่เป่าต้องแปดเปื้อน
ซู่เป่าอยากเอ่ยถามบางอย่างสุดท้ายก็เปลี่ยนใจพยักหน้าว่าง่าย “ได้ค่ะอาจารย์”
พูดจบเธอก็อุ้มกระต่ายตัวน้อยวิ่งเข้าห้องนอนไปหยิบชุดนอน แล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำทันที
“ฉันล่ะสงสัยนัก… ว่าเธอตายอย่างไร?” จี้ฉางหันไปจ้องมองมู่ชิ่นซินพลางลูบคางด้วยความสนใจ “เมื่อครู่เธอบอกว่าจัดการหลินเฟิงเรียบร้อยแล้ว แล้วเข
