บทที่ 80 เธอเป็นแค่คนป่าเถื่อน (TW : มีความรุนแรงทางเพศ)
ภายในห้องมีวิญญาณหญิงตนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ ผมของเธอมัดเป็นมวยทว่ามีปอยผมบางส่วนตกลงมาปรกใบหน้า ปิดบังดวงตาที่เหลือกค้างจนเห็นแต่ตาขาวไปครึ่งหนึ่ง บนศีรษะมีรูโหว่ขนาดใหญ่มีเลือดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย
แทบเท้าของเธอมีทารกผีสี่ห้าตนคลานยั้วเยี้ย โดยตนที่ตัวใหญ่สุดกำลังลากสายสะดือยาวเหยียดเชื่อมโยงระหว่างมันกับวิญญาณหญิงตนนั้นเอาไว้
เมื่อเห็นซู่เป่าจดจ้องมา วิญญาณหญิงก็ส่งเสียงครืดคราดออกมาจากลำคอ ก่อนแผดเสียงเรียกด้วยความแหบพร่า “ซู่เป่า…… ซู่เป่า……”
มือที่ทาด้วยยาทาเล็บสีแดงสดของเธอยกขึ้นในท่าบีบคอ ชี้ตรงมาทางเด็กน้อย พลางลอยละล่องเข้ามาหาช้า ๆ
ซู่เป่าใบหน้าซีดเผือด
ความจริงแล้วซู่เป่าไม่เคยกลัวผี แทบไม่มีวิญญาณตนไหนทำให้เธอหวาดหวั่นได้ ยกเว้นเพียงความทรงจำเลวร้ายที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเธอเท่านั้น
ถูกต้องแล้ว… วิญญาณหญิงที่อยู่ตรงหน้านี้หาใช่ใครอื่น แต่คือมู่ชิ่นซินนั่นเอง!
มู่ชิ่นซินหัวเราะเสียงแหลมสูงน่าขนลุก ฟันของเธอส่งเสียงกระทบกันกึก ๆ “แกทำให้ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน! แกทำให้ฉันต้องทรมานขนาดนี้เชียวหรือ…”
ซู่เป่าเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรวบรวมสติได้อย่างรวดเร็ว
ไม่กลัว… เธอจะไม่หวาดกลัวอะไรทั้งนั้น!
ตอนนี้ไม่มีใครสามารถทำร้ายเธอได้อีกต่อไปแล้ว เธอมีอาจารย์เก่งกาจคอยชี้แนะ อาจารย์มอบกำไลข้อมือวิเศษ ทำให้เธอ
