ารย์ถามว่าก่อนหน้านี้พี่เคยเห็นสิ่งลี้ลับมาก่อนบ้างไหม?” เขาได้ยินเพียงเสียงซู่เป่าเอ่ยต่อ
“ไม่เคย” ซูเหอเวิ่นร่างกายแข็งทื่อ ตอบกลับเสียงเครียด
“แปลกจริง ทำไมจู่ ๆ ถึงมองเห็นสลับกับมองไม่เห็น? เรื่องนี้ประหลาดนัก!” จี้ฉางลูบคางพลางขมวดคิ้วมุ่น
เขาใช้ชีวิตเป็นผีมาหลายร้อยปี ทว่าไม่เคยพบเจอคนลักษณะแบบซูเหอเวิ่นมาก่อนเลย ยกเว้นเสียแต่มีการแทรกแซงจากภายนอก เช่น ทาน้ำตาวัวบนเปลือกตา หรือหมอเต๋าใช้คาถาเปิดตาทิพย์ชั่วคราว
แต่เมื่อครู่นี้ ซูเหอเวิ่นกลับมองเห็นขึ้นมาเองเสียดื้อ ๆ
ตามปกติแล้ว หากคนเราไม่ได้เกิดมาพร้อมดวงตาเห็นผี ก็ควรมองไม่เห็นไปตลอดถึงจะถูกต้อง…
“แปลก… ประหลาดแท้…” จี้ฉางพลิกสมุดบันทึกวุ่นวาย เมื่อพบปัญหาที่หาคำตอบไม่ได้ เขาจึงเลือกค้นคว้าจากตำราก่อนเป็นอันดับแรก
ขณะนั้นเอง เสียงเอะอะพลันดังแว่วมาจากภายนอกป่า
ไม่นานนัก ซูอีเฉินพร้อมคณะครูและผู้อำนวยการปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า ตามมาด้วยซืออี้หราน ถังจื่อหาง และถังเถียนเถียนผู้เป็นพ่อ รวมถึงแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์…
พวกเขามองเห็นเสวี่ยเอ๋อร์นอนหมดสติอยู่บนพื้นทันที ก่อนจะเบนสายตาไปยังซู่เป่าและซูเหอเวิ่นซึ่งกำลังนั่งยองอยู่บนพื้นดิน
ทั้งคู่กำลังนั่งคำนวณโจทย์คณิตศาสตร์กันอยู่หรือ?!
ทุกคนจ้องมองสมการ x และ y บนพื้นด้วยความมึนงง
“ซู่เป่า!” ซูอีเฉินรีบก้าวเข้าไปหา สายตากวาดมองทั่วร่างหลานสาว “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“หนูไม่เป็นอะไรค่ะ” ซู่
