้ท่านอาจารย์ของผมทำพิธีต่อ ป่านนี้คนก็คงรอดไปแล้ว!”
“ฉางเฟิง! อย่าปากมาก!” อาจารย์หยุนปั้นหน้าขรึม วางมาดผู้ทรงศีลพลางดุศิษย์เสียงเข้ม คุณหญิงเฒ่าซือที่ยืนอยู่นอกประตูได้ยินคำพูดของฉางเฟิงก็ระเบิดอารมณ์พุ่งพรวดเข้ามาคร่ำครวญลั่นห้อง
“เป็นเพราะพวกแกทั้งนั้น! พวกแกไม่เชื่อฉัน! พวกแกทำให้หลานชายฉันต้องตาย!”
เธอแผดเสียงพลางขว้างไม้เท้าใส่ซู่เป่าด้วยความโกรธแค้น “แกต้องชดใช้ชีวิตหลานฉัน! แกเป็นคนทำให้เขาตาย! ฉันจะให้แกไปอยู่เป็นเพื่อนหลานฉันในปรโลก!”
ซู่เป่าตอบโต้ตามสัญชาตญาณ เธอตวัดเท้าเตะไม้เท้าที่พุ่งมากลับไปอย่างแรง
ปึก! ไม้เท้านั้นกระดอนไปกระแทกเข้าที่ศีรษะของคุณหญิงเฒ่าซือจนเสียงดังสนั่น…
หญิงชรายิ่งร้องไห้โวยวายหนักกว่าเดิมราวกับโลกถล่ม
ซูอีเฉินมีสีหน้าเย็นชาจัด เขากำลังจะสั่งให้บอดี้การ์ดหิ้วปีกคุณหญิงเฒ่าซือออกไปโยนทิ้งข้างนอก!
แต่ซือเยี่ยกลับตวาดลั่นด้วยเสียงอันทรงพลัง
“หุบปากเดี๋ยวนี้!”
คุณหญิงเฒ่าตระกูลซือชะงักกึก ก่อนปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม
“นี่แกกล้าดุแม่เหรอ! ชีวิตฉันมันช่างอาภัพนัก! หลานชายก็จากไป ลูกชายก็อกตัญญู…”
อาจารย์หยุนยืนลูบเครามองดูความวุ่นวายนี้ด้วยความสะใจลึก ๆ
สมควรแล้ว ใครใช้ให้พวกแกไม่เชื่อถือฉันกันล่ะ?
เขานึกขำในใจ ขนาดเขายังช่วยไม่ได้ ยัยหนูนี่จะไปมีปัญญาอะไร! หากซู่เป่าช่วยอี้หรานให้ฟื้นขึ้นมาได้จริง ข่าวแพร่ออกไป ปรมาจารย์อย่างเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
