วตาย น้องชายคนที่สองของผมเลยคว้าของใกล้ตัวทุบเธอไปทีหนึ่งเพราะความตื่นตกใจครับ”
“ใช้อะไรตีครับ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้ารับพลางจดบันทึก “เอ่อ พวกคุณไม่ต้องกังวลนะ กรณีผู้ต้องหาได้รับบาดเจ็บระหว่างจับกุม เราจำเป็นต้องบันทึกรายละเอียดไว้ทั้งหมด”
ซูอีเฉินพยักหน้าแสดงความเข้าใจก่อนเอ่ยต่อ “ใช้ตะหลิวตีครับ”
เจ้าหน้าที่ตำรวจชะงักมือ “ตะหลิวอันไหนครับ?”
ซูจื่อหลินนิ่งเงียบพลางก้มลงเก็บตะหลิวซึ่งตกอยู่บนพื้นขึ้นมาส่งให้ เจ้าหน้าที่ตำรวจพิเคราะห์มองแล้วถึงกับตกตะลึง “คุณแน่ใจหรือครับ?!”
ตะหลิวอันจิ๋วขนาดนี้… ดูอย่างไรก็เหมือนของเล่นเด็กที่ใช้เล่นบทบาทสมมติชัด ๆ!
เพียงแค่ของเล่นชิ้นนี้กลับทำให้คนบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นกะโหลกบุ๋มได้จริงหรือ?
“ผมแน่ใจ” ซูจื่อหลินยืนยันอย่างหนักแน่น
“…” เจ้าหน้าที่ตำรวจ
ในที่สุด เมื่อบันทึกปากคำเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงถือตะหลิวเล็ก ๆ เล่มนั้นเดินจากไป
ซู่เป่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอยืนเหม่อมองรถตำรวจที่เคลื่อนตัวห่างออกไปจนลับสายตาเนิ่นนานโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใด
ฮือ… ตะหลิวอันจิ๋วของหนู… ถูกจับไปติดคุกเสียแล้ว!
