บทที่ 37 ภารกิจ (รอง) น้ำตา และอุลตร้าแมนชุดนอน
หานหานไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวหลังมอง เธอแนบตัวติดกับบานประตูและพยายามเปิดมันออกด้วยความลนลาน แต่ไม่ว่าออกแรงเพียงใดประตูก็ยังคงปิดสนิทราวกับถูกล็อกไว้จากด้านนอก
ทันใดนั้น เสียงสะอื้นไห้อย่างโหยหวนก็ดังแว่วมาจากเบื้องหลัง หานหานรีบหันขวับไปมองทันที แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ด้วยความหวาดกลัวจนสติแทบกระเจิง เด็กน้อยจึงตัดสินใจมุดหนีไปซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงเพื่อหาที่พึ่งสุดท้าย
ภายในห้องเงียบสงัดจนน่าใจหาย จู่ ๆ เธอก็เหลือบเห็นเท้าคู่หนึ่งเดินวนไปวนมาอยู่กลางห้อง เสียงฝีเท้าดังกดทับพื้นห้องสม่ำเสมอ ก่อนที่มันจะมาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเตียงที่เธอซ่อนตัวอยู่…
หานหานกลั้นหายใจจนตัวสั่นเทา เธอเริ่มเบะปากร้องไห้แต่ก็ต้องรีบยกมืออุดปากตัวเองไว้แน่น
ใครคนนั้นดูเหมือนจะระแคะระคายถึงการมีอยู่ของเธอ มือข้างหนึ่งยื่นมาค้ำขอบเตียงไว้พลางค่อย ๆ โน้มตัวลงมาจนไม้ลั่นเสียงดัง เอี๊ยดอ๊าด…
ในวินาทีที่เธอกำลังจะถูกพบตัว ประตูห้องก็พลันถูกผลักออกเสียงดังโครม! พร้อมกับเสียงตะโกนร่ายคาถาของซู่เป่า ที่ดังสนั่น
“￥%…#…!”
หานหานไม่อาจจับใจความได้ว่าน้องสาวกำลังร่ายมนต์บทไหน
เธอเห็นเพียงลูกไฟเพลิงลูกหนึ่งพุ่งวาบผ่านอากาศ เข้าปะทะร่างของสิ่งนั้นอย่างจัง!
เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างแสนสาหัสปะทุขึ้น ร่างที่เคยเดินโยกเยกอยู่เมื่อครู่กระเด็นหวือออกไปนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ซู่เป
