เจี้ยนเฉินจ้องไปที่จักรพรรดิดาวทมิฬอย่างสงบและพูดช้า ๆ “ข้ารู้ว่าเผ่าดาวทมิฬของเจ้าไม่สามารถอ่อนข้อต่อผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นจากภายนอกได้ เนื่องจากคนเช่นนั้นอยู่เหนือการควบคุมของเจ้าโดยสิ้นเชิง หากพวกเขาต้องการซ่อนตัว พวกเขาจะต้องหายตัวไปในภูเขาโลกาแฝด และสัตว์อสูรกลืนชีวิตที่นั่นจะไม่สามารถคุกคามพวกเขาได้ ในขณะที่เผ่าดาวทมิฬของเจ้าก็จะพยายามหาพวกเขาไม่พบเช่นกัน”
“แน่นอน สิ่งที่เจ้ากลัวที่สุดคือผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นจากภายนอกที่แอบเข้ามาในโลกดาวทมิฬและฝึกฝนอย่างลับ ๆ จนกลายเป็นตัวตนเช่นข้าในอีกหลายปีข้างหน้าและนำหายนะมาสู่เผ่าดาวทมิฬของเจ้า”
“ในเมื่อเจ้ารู้เกี่ยวกับปัญหาที่เราเผชิญแล้ว ทำไมเจ้าถึงยังปกป้องเขา ? เจี้ยนเฉิน ข้าผิดหวังมากกับการกระทำของเจ้า นั่นคือสิ่งสำคัญที่เผ่าของข้าไม่สามารถมองข้ามไปได้” จักรพรรดิดาวทมิฬกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ไม่ต้องกังวล อย่างมากที่สุด ข้าจะพาจินหงไปด้วยเมื่อข้าจากไป ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาอยู่ในเผ่าดาวทมิฬ” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างใจเย็น เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจความกังวลของเผ่าดาวทมิฬ ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจเลยกับปฏิกิริยาของจักรพรรดิดาวทมิฬ
