หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เฟิงสือก็บ่นว่า “ข้าต้องการให้เจ้าใช้เวลาหนึ่งวันที่นี่กับข้าในฐานะคุนเทียน ข้าต้องการความทรงจำที่สวยงามครั้งสุดท้าย”
“เจ้าจะออกจากโลกดาวทมิฬในสักวันหนึ่ง เมื่อเจ้าจากไป ข้าจะไม่ได้พบคุนเทียนอีก”
เฟิงสือยิ้มจาง ๆ อีกครั้ง ขดนิ้วให้เจี้ยนเฉินอีกครั้งในลักษณะที่มีเสน่ห์ นางพูดอย่างอ่อนโยน “รีบเปลี่ยนกลับ ลงมาเป็นคุนเทียน เราสามารถเป็นเหมือนเมื่อก่อน”
อย่างไรก็ตาม ความเจ้าชู้ของเฟิงสือกับเจี้ยนเฉินนั้นไร้ประโยชน์อย่างสมบูรณ์ เขาพูดอย่างไร้อารมณ์ “ข้าต้องกลับไปปรุงยา ข้าไม่มีเวลามากพอที่จะเสียกับเจ้าที่นี่ ลาก่อน ! ”
ด้วยเหตุนี้ เจี้ยนเฉินจึงหายตัวไปในทันทีราวกับว่าเขาเคลื่อนย้ายออกไปในพริบตา ผ่านกฎแห่งมิติ เขาเหลือเพียงข้อความที่ดังก้องกังวานจากท้องฟ้า สะท้อนผ่านภูเขา หรือแม้แต่ทำให้ต้นไม้สั่นสะท้าน แม้แต่พื้นผิวของทะเลสาบก็ระลอกคลื่นไปด้วย
“อย่าลืมคำสัญญาของเจ้า คราวหน้าอย่ามายุ่งกับข้าอีก ! ”
ในทะเลสาบ เฟิงสือตัวแข็งทื่อไปหมด รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของนางหายไปอย่างสมบูรณ์ และใบหน้าของนางก็มืดลง
“อ๊าก ! ”
