นออกมาราวกับคนบ้า นางราวกับหงุดหงิดเพราะอะไรบางอย่าง
ตรงหน้านางนั้นคือเส้นผมที่วางอยู่บนนพื้น มันไม่ได้เสียหายเลยแม้แต่น้อย
ด้านหลังผมเส้นนี้คือรองหัวหน้าศาลาทั้ง 3 คน พวกเขาพากันยืนอยู่ด้วยท่าทีสลดไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้ แต่เมื่อพวกเขามองไปที่เส้นผมเส้นนั้น พวกเขาก็พากันแสดงสีหน้าอึ้งและเหลือเชื่อออกมา
หากมองใกล้ ๆ แล้วจะเห็นว่าที่มือของรองหัวหน้าศาลาทั้งสามนั้นมีแผลลึกถึงกระดูกอยู่
พวกเขาบาดเจ็บเพราะผมเส้นนี้ ปราณกระบี่ภายในนั้นแกร่งซะจนพวกเขาไม่อาจจะฟื้นฟูบาดแผลตัวเองได้ในเวลาอันสั้น
เฟิงสือตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด สายตาหลายคู่มองไปทางศาลาศักดิ์สิทธิ์ที่ 10 พวกเขาพากันถอนหายใจออกมาด้วยความสลด
เวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาก็ผ่านไปอีก 100 ปี
ระหว่างร้อยปีนี้เจี้ยนเฉินยังคงอยู่บนภูเขาเพื่อทำการปรุงยาต่อ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาหมดแรง เขาจะหยุดและชงชาให้กับตัวเองรวมถึงกินผลไม้ระดับเทพที่ปนเปื้อนปราณหยานหวงเพื่อฟื้นฟูตัวเอง
ในขณะเดียวกันเฟิงสือก็เหมือนจะเข้าใจถึงความแตกต่างมหาศาลระหว่างนางกับเจี้ยนเฉินหลังจากที่รู้ว่านางไม่อาจจะทำลายแม้แต่เส้นผมของเขาได้ ดังนั้นนางจึงไม่ได้โผล่หน้ามา
