แต่ตอนนั้นเองมิติตรงหน้าทั้งสามกลับสั่นไหว เทียบเชิญสามอันที่อัดแน่นขึ้นมาจากพลังงานได้ปรากฏตัวขึ้นเมื่อมองไปยังเทียบเชิญทั้งสาม ทั้งสามคนก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าพวกเขาแสดงความซับซ้อนออกมาทันที
“เป็นเขานี่เอง เขาเรียกเราไปหา ระ…เราจะทำยังไงกันดี ? เราจะไปดีรึไม่ ? ” ปิงหยวนพูดขึ้น เขาลังเลและมองไปที่ทารอทและโตววูจิน ชัดแล้ว่าเขาไม่รู้ว่าควรทำยังไง
ทารอทไม่ได้พูดอะไร สายตาเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกซับซ้อน
โตววูจินซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน สีหน้ของเขาเปลี่ยนไปพร้อมกับสายตาที่สั่นไหว
ทั้งสามไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อ เทียบเชิญทั้งสามยังลอยอยู่ตรงหน้าพกวเขรา สักพักบรรยากาศก็เริ่มอึดอัดขึ้นมา
ผ่านไปสักพักโตววูจินก็ถอนหายใจออกมา “ในเมื่อเขาเรียกเราไปหา งั้นเราก็จะไป พวกเจ้าต่างก็รู้แล้วว่าจักรพรรดิคิดอะไรอยู่ ตอนนี้เขาไม่ใช่ศัตรูของเผ่าเราแล้ว เขาคือความหวังในการได้รับอิสระของเรา”
โตววูจิน, ทารอทและปิงหยวนได้ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังภูเขาที่เจี้ยนเฉินอยู่ทันที
เจี้ยนเฉินเอาเก้าอี้ออกมาและเชิญให้ทั้งสามนั่ง เขาทำการชงชาหยั่งรู้ เขาได้เทชาให้กับทั้งสามคนและพูดขึ้
