าโชคดีที่รอดมาได้
“เจ้าคิดจะฆ่าข้างั้นหรือ ? ” ตอนนั้นเสียงอันเยือกเย็นก็ดังขึ้นมา เจี้ยนเฉินได้มายืนตรงหน้าเฟิงสือและมองมาที่นาง สายตาของเขาราวกับเต็มไปด้วยปราณกระบี่
ทันทีที่นางเห็นเจี้ยนเฉิน สายตาของเฟิงสือก็สะท้อนความแค้นออกมา แม้ว่านางจะบาดเจ็บสาหัสเจียนตาย แต่นางก็ยังแค้นเคืองเขาดังเช่นแต่ก่อน นางกัดฟันแน่นและพูดขึ้น “เจ้าฆ่าคุนเทียน ข้าจะแก้แค้นให้กับคุนเทียน ! ”
“ใช่ ข้าฆ่าคุนเทียน แต่เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ เจ้าก็เห็นแล้วว่าความแข็งแกร่งของข้าตอนนี้ไม่อาจจะเอาอดีตมาเทียบได้ ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าในขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 5 แล้ว เจ้าไม่มีความสามารถจะเข้าใกล้ข้าเลยด้วยซ้ำ” เจี้ยนเฉินส่ายหน้า
เฟิงสือไม่ได้พูดอะไร นางแค่มองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาแค้นเคืองและเกลียดชัง
เจี้ยนเฉินพลิกฝ่ามือพร้อมกับดอกบัวแฝดที่ปนเปื้อนปราณหยานหวงปรากฏขึ้นมา เขาเฉือนดอกบัวแฝดก่อนจะโปรยพวกมันลงบนตัวเฟิงสือ จากนั้นเขาก็พูดขึ้นด้วยท่าทีเฉยเมย “คิดถึงการที่ข้าได้ใช้ตัวตนของคุนเทียนหลอกเจ้าในอดีต รวมถึงความจริงที่ว่าเจ้าเคยช่วยข้าไว้ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า เจ้าไปได้แล้ว”
