“คนในอนาคตและปัจจุบันขึ้นอยู่กับคนในอดีต พี่ใหญ่ ถ้าท่านต้องการนำความสงบสุขมาสู่โลกจริง ๆ การพิชิตโลกด้วยสงครามย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผู้คนที่เสียชีวิตจากเหตุนี้จะต้องเสียสละเพื่อยุติความวุ่นวายครั้งนี้เท่านั้น”
“พวกเขาอาจเสียชีวิตไปแล้ว แต่การเสียสละของพวกเขาจะปูทางที่ยอดเยี่ยมสำหรับผู้คนในอนาคต และเราใกล้จะทำสำเร็จแล้วในตอนนี้ หากเรายอมแพ้ในเวลาเช่นนี้ มันช่างน่าเสียดายเหลือเกิน” ไป๋เหลียน ยังคงยืนกรานในจุดยืนของนาง นางปฏิเสธที่จะผ่อนผันและโต้เถียงว่า “และนางไม่ได้คิดอยู่คนเดียวในเรื่องนี้ อย่างน้อยที่สุดบรรพบุรุษของอารามจิตพิสุทธิ์และสำนักดาบทราชก็ไม่เชื่อว่าข้าคิดผิด”
“เฮ้อ น้องสาว ด้วยการฝึกฝนของข้าอีกทั้งประสบการณ์และความเข้าใจของข้านั้นเกินกว่าที่เจ้าจะสามารถเปรียบเทียบได้ ข้าข้าใจกฎแห่งการเอาชีวิตรอดในโลกดีกว่าเจ้า ข้าเข้าใจโลกนี้ดีกว่าเจ้าด้วย การพิชิตโลก ดูเหมือนว่าเจ้าได้นำสันติสุขมาสู่โลก แต่ความสงบสุขจะค่อย ๆ กัดกร่อนความมุ่งมั่นของบุคคลและฝังพรสวรรค์และศักยภาพของพวกเขา เมื่อเวลาผ่านไป ความแข็งแกร่งของโลกจะอ่อนแอลงไปเรื่อย ๆ ”
