“ภาพเหมือนที่เจ้าให้ข้าในอดีตครอบครองเจตจำนงของเจ้า เจ้าบอกว่ามันจะทำหน้าที่เป็นเครื่องรางป้องกันแนวสุดท้าย ด้วยความเชื่อใจที่มีให้กับเจ้า เจ้าจึงนำภาพนั้นติดตัวไปด้วยตลอดมา โดยถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่า”
“แต่ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะใช้ภาพเหมือนนั้นเพื่อค้นหาข้าและวางแผนซุ่มโจมตีเพื่อฆ่าข้า…”
ฟางจิงรู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่งขณะที่นางพึมพำออกไปอย่างไร้เหตุผล เต็มไปด้วยความเศร้าโศกอย่างสุดซึ้ง “เจ้าติดตามพู่กันควบคุมของข้า เพื่อเห็นแก่พู่กันของข้า เจ้าเต็มใจจะฆ่าข้าด้วยซ้ำ…”
เมื่อไปถึงจุดนั้น ฟางจิงก็ฝืนยิ้มออกมา มันดูน่าสังเวชเล็กน้อย แต่ก็บิดเบี้ยวเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน “ฮ่าฮ่าฮ่า เว้นแต่ว่าในที่สุดเจ้าก็ไม่ได้สิ่งที่ต้องการในท้ายที่สุด เจ้าคงไม่เคยคิดว่าข้าจะโยนพู่กันควบคุมทิ้งในช่วงเวลาสุดท้าย มันถูกซ่อนอยู่ในมิติโกลาหลตลอดเวลา ในที่สุดเจ้าก็ไม่สามารถหาพู่กันเจอได้ในท้ายสุด…”
