“ทำไมหรือ ? น่าแปลกมากไหมที่ข้าไปถึงจักรพรรดิปีศาจแล้ว ? ” เมื่อมองไปยังเจี้ยนเฉินที่ประหลาดใจ หนิงซวงก็สับสนเล็กน้อย
“คือ…อย่างนี้ ผู้อาวุโส มันไม่ใช่ว่ามันผ่านไปสามล้านปีแล้ว ? ” สีหน้าของเจี้ยนเฉินค่อนข้างสับสน เขารู้แล้วว่าข้อมูลที่ได้รับมาจากจิตวิญญาณกระบี่อาจแตกต่างไปจากความเป็นจริงเพียงเล็กน้อย
สายตาของหนิงซวงส่องประกายและนางก็พูดอย่างช้า ๆ ว่า “เจ้ารู้เรื่องเกี่ยวกับเมื่อสามล้านปีก่อนด้วย จิตวิญญาณกระบี่คงบอกเจ้าอย่างนั้น อย่างไรก็ตามกระบี่ศักดิ์สิทธิ์หยินหยางถูกทำลายเร็วเกินไป ความรู้ของพวกเขาเลยจำกัดไว้เพียงเมื่อสามล้านปีก่อน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้รู้เลยว่าเกิดอะไรหลังจากนั้น”
“ตอนนั้นข้าไม่ได้ตายจริง ๆ….” สายตาของหนิงซวงค่อนข้างแปลก “แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรจะกังวล เด็กน้อย”
เจี้ยนเฉินก็รู้สึกสะอึกเช่นกัน การถามนางว่าตายเมื่อไหร่นั้นก็ดูเหมือนจะเป็นการดูถูกเล็กน้อย
ราวกับถูกถามทันทีว่า “ท่านตายเมื่อไหร่ ? ” มันฟังดูแปลก ๆ ไม่ว่าใครจะได้ยิน และมันอาจนำความรู้สึกแย่ ๆ เข้ามาได้อย่างง่าย ๆ
“ข้าหยาบคายเกินไป ยกโทษให้ข้าด้วย ผู้อาวุโส ! ” เจี้ยนเฉินคำนับขอโทษทันที
