หลายวันต่อมา เจี้ยนเฉินซึ่งได้หายเป็นปกติได้ออกจากสถานที่แห่งนี้พร้อมกับกระบี่ที่ได้รับการซ่อมแซม ไม่นานทั้งสี่ก็มาใกล้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์อีกครั้ง
หลังจากนั้นหัวหน้าพิรุณและโมเทียนหยุนก็ทำเหมือนเดิม โดยใช้ตาข่ายที่ทอจากสายพิณของพิณปิศาจร่ำไห้เพื่อดักจับนกฟีนิกซ์ทองคำ ในขณะที่เจี้ยนเฉินหลอมกระบี่จากระยะไกล
หลังจากสะสมพลังกว่านาทีจนเต็ม พลังบรรพกาลจากกระบี่ที่หลอมรวมก็ฟันออกมาด้วยพลังทำลายล้าง ทิ้งบาดแผลขนาดใหญ่อีกอันบนร่างกายของนกฟีนิกซ์ทองคำที่ไม่อาจรักษาให้หายได้
ปัง !
ด้วยเสียงกระหึ่ม ฟีนิกซ์ทองคำกระแทกพื้น ทำให้แผ่นดินสั่นไหวอย่างรุนแรง
หลังจากทนต่อการโจมตีสองครั้งจากปราณกระบี่บรรพกาล พลังแห่งการมีอยู่ของมันก็อ่อนแอลงอย่างมาก แต่มันก็ยังไม่ตาย
“มันยังไม่ตาย ? ถอย ! ” โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณขมวดคิ้วอย่างหนักและถอยกลับไปโดยไม่รอช้า พวกเขาถอยออกไปทางเจี้ยนเฉินและซางกวนมู่เอ๋อทันที พวกเขากลับไปยังดินแดนแห่งหยินและหยาง
ภายใต้ผลสะท้อนกลับ เจียนเฉินได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกครั้ง เขาหมดสติอยู่นานก่อนที่จะฟื้น
