“เร็วเข้า เจี้ยนเฉิน กินดอกบัวแฝด” ซ่างกวนมู่เอ๋อมาถึงข้าง ๆ ตัวเจี้ยนเฉินทันที นางไม่ได้หันไปมองเต่ามังกรที่ถูกฆ่า นางหยิบดอกบัวแฝดออกมาแล้วยัดเข้าไปในปากของเจี้ยนเฉินก่อนที่เขาจะทันพูดอะไรออกมา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวลและความเป็นห่วง
เมื่อกลืนดอกบัวแฝดเข้าไป เจี้ยนเฉินก็ลุกขึ้นนั่งและพูดอย่างอ่อนแรงว่า “การตายของเต่ามังกรจะทำให้สัตว์อสูรหยานหวงที่อยู่ใกล้ ๆ มาถึงในไม่ช้า เราจึงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน มู่เอ๋อ รวบรวมสมบัติสวรรค์บนเกาะเร็วเข้า เรามีเวลาไม่มาก”
“งั้นเจ้าก็ดูแลตัวเองด้วย” ซ่างกวนมู่เอ๋อเข้าใจอย่างชัดเจน นางบอกเจี้ยนเฉินให้ระมัดระวังก่อนที่จะบินไปยังเกาะเล็ก ๆ โดยไม่ลังเลอีกต่อไป
“รักษาตัวด้วย ! ” เสียงของเจี้ยนเฉินดังมาจากด้านหลัง เขามองดูซ่างกวนมู่เอ๋อบินหนีไปก่อนจะหลับตาและจดจ่อกับการฟื้นตัว
สิ่งสำคัญที่สุดของเขาในตอนนี้คือการรักษาบาดแผลในร่างกายให้คงที่โดยเร็วที่สุด
