ตัวเอง
เจี้ยนเฉินนั่งลงไปตรงหน้าซ่างกวนมู่เอ๋อ เขามองไปยังใบหน้าที่ซีดขาวของซ่างกวนมู่เอ๋อด้วยความสับสน ที่เขารู้สึกตอนนี้คือความปวดใจและรู้สึกผิด เขาโทษตัวเอง
เขาคือต้นเหตุที่ทำให้ซ่างกวนมู่เอ๋อต้องตกอยู่ในสภาพนี้ หากไม่ใช่เพราะเขาต้องการของเหลวจิตวิญญาณหยานหวง นางคงไม่ต้องเจอกับเรื่องเช่นนี้เพื่อล่อเต่ามังกรออกมาและจบอยู่ในสภาพนี้
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่ตรงหน้าซ่างกวนมู่เอ๋อเงียบ ๆ และมองไปที่นางโดยไม่กระพริบตา
หลายวันต่อมาซ่างกวนมู่เอ๋อก็ฟื้นฟูบาดแผลของนาง สิ่งแรกที่นางพูดตอนที่ลืมตาขึ้นมาคือคำถามเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของเต่ามังกร
“เต่ามังกรน่าจะอยู่ราว ๆ ขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 3 มันเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะฆ่ามันด้วยการหลอมรวมกระบี่ นอกจากนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือข้ามีเวลาไม่พอสำหรับการหลอมรวมกระบี่” เจี้ยนเฉินพูดขึ้น
ซ่างกวนมู่เอ๋อคิ้วขมวด ขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 3 น่ะพวกเขาไม่อาจจะเอาชนะได้จริง ๆ พวกเขาไม่มีความสามารถพอที่จะยื้อมันไว้ด้วย
เต่ามังกรสามารถห่าพวกเขาได้ทันที พวกเขาจะตอบโต้ได้ยังไง ?
“ข้าต้องหาทางเพื่อยื้อเต่ามังกรไว้สัก 15 วินาที ข้าต้องการเวลา 15 วินาทีเพื่อหลอมรวมกระบี่”
