จี้ยนเฉินก็แบกศพสัตว์อสูรหยานหวงไปที่ทะเลสาบ
“เจี้ยนเฉิน เจ้าจะทำอะไร ? ” ซ่างกวนมู่เอ๋อตามเจี้ยนเฉินไปติด ๆ สีหน้านางดูไม่มั่นใจ
“ข้าจะล่อสัตว์อสูรหยานหวงที่ซ่อนอยู่ในเกาะออกมาเพื่อดูว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน รวมถึงมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนด้วย จากนั้นเราจะได้หาวิธีเพื่อจัดการกับมัน” เจี้ยนเฉินพูดขึ้น
“ไม่ มันอันตรายเกินไป โลกจิ๋วหยานหวงไม่ใช่โลกเซียน เมื่อดึงดูดความสนใจสัตว์อสูรหยานหวงที่แข็งแกร่งกว่าเจ้ามากเกินไป เจ้าก็ต้องหนี” ซ่างกวนมู่เอ๋อกัดฟันแน่นและขวางทางเจี้ยนเฉินเอาไว้ นางพูดขึ้น “เจี้ยนเฉิน เจ้าให้ข้าทำแทนดีกว่า”
“มู่เอ๋อ หยุดพูดเล่นได้แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องตลก” น้ำเสียงของเจี้ยนเฉินจริงจังขึ้นมา หากไม่ใช่เพราะความมั่นใจที่มาจากการหลอมรวมกระบี่ เขาคงไม่มีทางสนใจเกาะนั่น
แต่ตอนนี้เขาหลอมกระบี่ได้กว่า 20 ครั้งโดยไม่ต้องกังวล ผลก็คือมันทำให้เขากล้าพอที่จะลองสู้กับขั้นอัครสูงสุด
แน่นอนว่ามันมีเหตุผลที่สำคัญอีกข้อ เขาต้องการของเหลวจิตวิญญาณหยานหวง
เขาใช้เวลาหลายวันในโลกจิ๋วหยานหวง ชัดแล้วว่าเจี้ยนเฉินเข้าใจว่าของเหลวจิตวิญญาณหยานหวงที่โผล่มาส่วนมากนั้นมีน้อย หากเขาเก็บมันช้า ๆ ใครจะไปรู้ว่า
