ารมีอยู่ของตัวเองออกและเดินหน้าอย่างระมัดระวังผ่านป่าหนาทึบ ระหว่างทางพวกเขาได้หลีกเลี่ยงอาณาเขตของสัตว์อสูรหยานหวงหลายตัว หลังจากที่เดินทางได้สักพักพวกเขาก็กลับมาที่ทะเลสาบ
ทะเลสาบแห่งนี้ใหญ่โตอย่างมาก มันราวกับมหาสมุทร แม้ด้วยสายตาของเจี้ยนเฉินก็ยังไม่อาจจะมองเห็นได้ว่ามันสิ้นสุดที่ไหน
สายตาของเจี้ยนเฉินโดนจำกัดโดยโลกจิ๋วหยานหวง ดังนั้นเขาจึงมองเห็นอย่างมากแต่ 100 กิโลเมตรแต่มันบอกได้ว่าเส้นผ่านศูนย์กลางทะเลสาบแห่งนี้อย่างน้อยก็เท่ากับ 100 กิโลเมตร
เมื่อเจี้ยนเฉินมองไปยังเกาะใจกลางทะเลสาบแล้ว สายตาเขาก็เบิกกว้าง
เขาเห็นสมบัติสวรรค์ขั้นเทพบนเกาะ มันมีอย่างน้อยร้อยอันอย่างต้นลูกท้อเมฆม่วง, ต้นชาหยั่งรู้, ไผ่จิตวิญญาณม่วง, ผลศักดิ์สิทธิ์นภาวิสุทธิ์และของอื่น ๆ มันมีอยู่จำนวนมาก
สมบัติสวรรค์หลายอันส่องแสงออกมา แสงหลากสีของมันได้หลอมรวมกันก่อตัวเป็นแสงพร่ามัว ทั้งเกาะนั้นเหมือนกับมีไฟลุกไหม้ มันเหมือนกับเกาะศักดิ์สิทธิ์
“สัตว์อสูรหยานหวงที่คอยปกป้องของที่ล้ำค่าเช่นนี้น่าจะแข็งแกร่งอย่างมาก มันอาจจะแกร่งกว่ามังกรอสรพิษที่ข้าพบก่อนหน้านี้” เจี้ยนเฉินใจเย็นลง เขาไม่ได้รีบเข้าไปเก็บของเหลวจิตวิญญาณ