แม้ว่าจะพบกับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลไม่ว่าจะเป็นตัวไหนก็ตาม
เจี้ยนเฉินลากสังขารที่บาดเจ็บสาหัสเข้าไปในหุบเขาโดยเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี เขาได้ทำการเก็บดอกบัวแฝดที่ใกล้ที่สุดและกินมันโดยไม่ลังเล
ทันทีที่ดอกบัวแฝดตกถึงท้อง มันก็เปลี่ยนเป็นบอลพลังงานหล่อเลี้ยงร่างกายเขา
บาดแผลดูดีขึ้นมาทันที มันราวกับพื้นดินที่แห้งเหือดที่ได้รับฝน
เจี้ยนเฉินไม่รอช้า เขาใช้เวลาทุกวินาทีเก็บดอกบัวแฝดอีก 27 ต้นที่เหลือโดยเร็วที่สุด
ตอนที่เจี้ยนเฉินเก็บดอกบัวแฝดต้นสุดท้าย พื้นดินไกลออกไปก็เริ่มสั่นไหว สัตว์อสูรหยานหวงตัวอื่น ๆ รับรู้ได้ถึงการหายไปของมังกรอสรพิษ พวกมันได้ออกจากลังโดยไม่ลังเลและรีบแห่กันมาที่อาณาเขตของมังกรอสรพิษ พวกที่ใจกล้าพอจนบุกเข้ามาในอาณาเขตของมังกรอสรพิษได้นั้นแน่นอนว่าจะต้องไม่อ่อนแอ อย่างน้อยพวกมันก็ต้องอยู่ขั้นบรรพกาลช่วงปลาย
มันมีมากกว่า 1 ตัวด้วย !
เจี้ยนเฉินได้ลบพลังแห่งการมีอยู่ของตนเองออกไป เขาได้ออกจากพื้นที่นั้นโดยอาศัยพลังบรรพกาล
แต่ทันทีที่เขาใช้พลังบรรพกาล ร่างกายที่ดูดซับดอกบัวแฝดซึ่งเพิ่งจะเสถียรก็แย่ลงไป เขากระอักเลือดออกมา แต่เขาไม่ได้สนใจบาดแผ