โมเทียนหยุนนั้นแข็งแกร่งเกินไป แม้จะไม่ได้อาศัยกฎ เขาก็สามารถฆ่าสัตว์อสูรหยานหวงเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย เขาสามารถฆ่าอะไรก็ได้ที่ขวางทางเขา
เขาไม่ต้องย้ายจากที่ที่เขาอยู่ด้วยซ้ำ ทั้งหมดที่เขาต้องทำคือเปิดการโจมตีในระยะไกลจากด้านข้างของ เจี้ยนเฉิน และเขาสามารถฆ่าศัตรูที่เข้ามาทั้งหมดได้
ทันใดนั้นโลกก็เงียบลง เสียงหอนและเสียงคำรามจากสัตว์อสูรหยานหวงหายไป
เจี้ยนเฉินรักษาต่อไป ในสภาพแวดล้อมของเขา โมเทียนหยุนได้สร้างม่านพลังเพื่อป้องกันการรบกวนใด ๆ
โมเทียนหยุนยืนเอามือไพล่หลังข้างเจี้ยนเฉิน ราวกับว่าเขาจะจากไปเมื่อเจี้ยนเฉินหายดีแล้ว
ในขณะนี้เขาเหวี่ยงมือ และซ่างกวนมู่เอ๋อก็ปรากฏตัวขึ้นในทันใด
“ข้าได้ฆ่าสัตว์อสูรหยานหวงทั้งหมดที่อยู่บริเวณใกล้เคียงแล้ว มีทรัพยากรสวรรค์สองสามชนิดเติบโตที่นั่น ดังนั้นเจ้าสามารถไปรวบรวมพวกมันได้” โมเทียนหยุนกล่าวกับซ่างกวนมู่เอ๋อ
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส ! ” ซ่างกวนมู่เอ๋อโค้งคำนับเล็กน้อยต่อโมเทียนหยุน การจ้องมองของนางหยุดอยู่ที่เจี้ยนเฉินชั่วครู่ และนางก็ถามว่า “ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน ตอนนี้เจี้ยนเฉินเป็นอย่างไรบ้าง ? ”
